Markelo, vrijdag 24 Mei 2019

Een dagje niks doen, gewoon relaxen …. alleen maar kijken of er een vogel voor je lens wil komen. Inspannend – het rond turen om te kijken of er iets te zien en fotograferen is – maar voor mij eigenlijk vooral ook heel erg ontspannend. Alleen maar bezig met vogels kijken en mijn camera. En verder helemaal niets. Ja, behalve natuurlijk het uitvogelen wat je nu eigenlijk ziet …. En dat is véél meer dan wat je uiteindelijk kunt vastleggen. Mijn zus die bij me was, schreef in totaal zo’n 31 vogelsoorten op in het boekje en 2 waterbewoners. Handig zo’n wandelende Wikipedia bij je 🙂 De meeste vogels – vooral Steltlopers – bleven ver weg aan de rand van de grote waterplas en daarmee zelfs nog te ver voor de 600 mm lens met extender. Maar een enkeling waagde zich iets dichter bij de hut waarin we de dag doorbrachten. O.a. de Reiger die het waarschijnlijk voorzien had op de kikkers die zich vrij dicht bij de hut in het water vermaakten. En ook wat eenden (mijn zus heeft verschillende soorten genoteerd; ikzelf kom niet verder dan “eend”) lieten zich af en toe verleiden even bij de kleine vijver voor de hut een kijkje te nemen. Maar rechts van ons, op een afstandje zag ik iets bruins …. Dat zou toch niet ? Heel even wist ik niet goed hoe ik het had, ik dacht de Zeearend te herkennen ! Maar was het wel een Zeearend of toch de Visarend die hier vaker gespot werd ? Twijfel sloeg toe, maar na het beest wat dichter op de lens gehad te hebben, zodat we hem goed konden bestuderen waren we er van overtuigd hier met een Zeearend te maken te hebben. En nadat mijn zus met de eigenaar van de hut contact had gezocht wisten we het zeker. Inderdaad, de Zeearend ! Onze camera’s maakten overuren ! Aan het eind van de ochtend verdween de Zeearend echter en na onze lunchpauze waren we langzaamaan van plan om weer te vertrekken tot er iets anders onze aandacht trok …. Het onmiskenbare blauw en oranje van de IJsvogel ! Jawel, daar was ‘ie – op een tak enkele meters voor onze hut streek hij – nee, sorry het is een zij; het vrouwtje heeft een oranje ondersnavel in tegenstelling tot het mannetje bij wie de snavel geheel zwart is – neer. En zij had wel zin in te poseren leek het, alhoewel ze soms ook houdingen aannam die erop leken dat ze tot de aanval wilde overgaan. Even later leek ze te verdwijnen, maar een voorzichtige blik door de gordijntjes aan de andere zijde van de hut leerde ons dat ze zich daar neergevlijd had. Zo zacht en voorzichtig mogelijk, om haar niet te laten schrikken, verplaatsten we onze camera’s naar deze kant waarna we ook weer heel rustig en voorzichtig de gordijntjes daar openden. Om vervolgens de rest van de middag daar te blijven en de IJsvogel te bewonderen en op honderden – bijna identieke – foto’s vast te leggen …. Wat een mooie dag !!!†