Vandaag ben ik alweer 3 maanden terug van mijn tripje naar Schotland. Via Facebook en Instagram had ik al een paar foto’s gedeeld, maar nu vond ik het wel tijd om iets meer erover te vertellen. Dus Schotland, Isle of Skye. Een fotoreis met Nordic Vision die al niet zo lang was, maar nog iets korter werd omdat de KLM besloot onze vlucht op de dag van vertrek te schrappen vanwege het slechte weer. Balen dus …. We vertrokken dus niet op de 15e, maar op 16 maart 2019 vanaf Schiphol naar Inverness. Vanaf hier was het nog zo’n 3 uur rijden naar Isle of Skye waar we onze intrek namen in Hotel Sligachan in Sligachan, zo’n beetje tussen de bergen van de Red Cuillin Hills. Een prachtige omgeving dus en voor onze eerste foto’s hoefden we dan ook maar de weg over te steken, waar zich een riviertje door het land slingerde waarin een aantal stroomversnellingen en watervalletjes prachtige plaatjes opleverden. Het bruggetje tegenover ons hotel bleek “beroemd” en gedurende de dag waren er dan ook bijna altijd wel mensen die speciaal kwamen om over dit bruggetje te lopen, waardoor je voor foto’s van een “lege” brug aangewezen was op de vroege uurtjes in de morgen of ‘s-avonds tegen zonsondergang. Bijkomend “probleem” was natuurlijk ook nog het Schotse weer. Iets wat ons tijdens de hele week daar parten speelde. Natuurlijk weet je dat als je naar Schotland gaat je regen kan verwachten, maar in ons optimisme verwachtten wij natuurlijk niet dat het al die tijd zou regenen en slecht fotoweer zou zijn …. En eerlijk is eerlijk, dat was ook niet zo. Het regende niet continu en ook niet hard, maar wel het grootste deel van de dag en dat is niet echt fijn voor je lenzen en filters. Je blijft poetsen …. Maar desalniettemin was het landschap zo mooi dat we toch met plezier aan het fotograferen waren en ons niet lieten beïnvloeden door het weer.

En uiteraard bezochten we – zoals gebruikelijk bij Nordic Vision – gedurende de week diverse locaties, waar je dan steeds weer een geheel ander landschap aantrof en je met hulp van de begeleidend fotograaf de mooiste plaatjes kon maken. Met het busje parkeerden we natuurlijk zo dicht mogelijk bij de foto-locaties, maar soms moest er toch nog wel een stukje gelopen worden en in het ruige landschap van Schotland zijn niet alle paden vlak en geplaveid. Dus heuvel op en heuvel af, over rotsige paden, waterstroompjes oversteken via – nét iets te ver uit elkaar liggende stapstenen – of over gladde natte rotsen klauteren was soms nodig om de mooiste plekjes/standpunten te bereiken. Aan iedereen natuurlijk zelf de keus hoever je daar in gaat (zoals Bløf zingt: “hoe ver je gaat, heeft met afstand niets te maken …..”). Maar als je op weg bent naar de Fairy Pools die al enige jaren op je Bucket List staan, dan stop je niet 20 minuten voor het eindpunt ondanks dat de weg erheen misschien wat zwaarder is dan je verwachtte ….

In Elgol bereikte ik niet dé ultieme foto-plek, maar dat gold voor meer van mijn reisgenoten. De rotsen waar we over moesten klauteren – met alle foto-apparatuur op onze rug – waren te nat en glad om een voor het gevoel veilige ondergrond te garanderen, dus na een paar (wel hele mooie) shots maar weer terug naar een wat drogere plek; er waren genoeg fotogenieke plekken in Elgol, zoals bijvoorbeeld de Honeycomb rock.



De derde dag op Isle of Skye reden we ‘s-morgens naar het Noorden van het eiland naar een plek die de Quiraing heet. Een heuvelachtig gebied ooit ontstaan door een aardverschuiving en het land is daar nog steeds (onmerkbaar) in beweging. Het is er héél erg groen, wat uiteraard komt door de grote hoeveelheid regen die er per jaar valt. Ook vandaag was het niet droog en door de laag hangende bewolking was het grijs en grauw. Er werden dan ook niet echt veel foto’s gemaakt. Wel wandelden we een stukje om bij de meest gefotografeerde boom van Schotland te komen en uiteraard werd deze ook door ons vastgelegd.

De middag hadden we “vrij” – alhoewel …. Er moesten wel foto’s worden geselecteerd want vanmiddag stond wel de eerste foto-bespreking op het programma. Altijd leuk om te zien of je reisgenoten gemaakt hebben en om te horen wat zij over jouw “inzending” te zeggen hebben. Aan het einde van de middag vertrokken we weer voor een volgende hoogtepunt van deze trip: Eilean Donan Castle. Alleen al het feit dat deze locatie bezocht zou worden was voor mij de reden dat ik deze reis geboekt had. En gelukkig bleken de omstandigheden vanavond prima om enkele mooie plaatjes te maken.

De volgende ochtend was ik al vroeg op en stond ik om kwart over 6 al opgesteld om dé foto van het bruggetje te maken. Helaas was ik niet de vroegste en stonden er al 2 fotografen óp dit bruggetje waardoor mijn plannetje een beetje in het water viel. Maar gelukkig hebben ze Lightroom en Photoshop uitgevonden, zodat ik toch nog mijn ultieme foto kon maken.

Na het ontbijt gingen we weer met z’n allen op stap, dit keer naar een wel heel bijzondere plek. Neist Point Lighthouse. Een vuurtoren op een landtong, waar je van boven af op keek. Na van daar de nodige foto’s gemaakt te hebben daalde ik de berg af op weg naar de vuurtoren en dat was best nog een aardig eindje lopen (en weer heuvel op en af ….) maar wel een leuke wandeling.

Voor de middag-sessie reden we vervolgens naar Talisker Bay voor weer een heel ander landschap of zee-schap – hoe noem je dat eigenlijk ….

En toen brak alweer de laatste dag aan …. Wat gaat dat toch snel. Dat is – ik zou bijna zeggen traditioneel – de dag waarop eerder bezochte locaties nog een keer aan bod komen, al naar gelang de wensen van de reisgenoten. Dat was niet echt moeilijk; iedereen wilde eigenlijk nog wel een keer langs het riviertje struinen aan de overkant van de weg, met al haar watervalletjes en stroomversnellingen. En misschien zouden we ook even naar die grote waterval kunnen rijden waar we al een paar keer langs gereden waren. Natuurlijk kon dat en na de lunch – in de tuin van het hotel, want het was in tegenstelling tot de verwachting vandaag een prachtige dag – nog een keer naar dat meertje aan de andere kant van de Red Cuillin Hills.

Maar dat was dan ook echt het laatste …. Hierna sloeg het weer ineens gigantisch om, maar gelukkig waren we terug in het hotel voor de storm in al haar hevigheid losbarstte …. Maar het was mooi geweest. Die avond nog een laatste borrel in het hotel – dat beschikte over zo’n 400 soorten Malt Whisky – en dan de koffers weer pakken voor de terugreis de volgende dag.