In Juni 2021 zou ik samen met mijn zus een trip maken welke al héél lang op mijn Bucket-list stond. Maar door onverwachte omstandigheden moesten we ook dit jaar weer een streep trekken door onze plannen. Gelukkig leek e.e.a. toch weer helemaal goed te komen, waardoor ik tijdens mijn weekje vrij toch nog een beetje kon genieten van een Staycation 🙂 Echter ontbrak wel een beetje de zin om na te denken over waarheen en om nieuwe plaatsen te ontdekken. Ik moest weer alleen op stap, want mijn zus/foto-maatje/”stok achter de deur” was (en is) nog wel een tijdje aan huis gekluisterd. Dus maar wat van mijn “vaste” uitjes waar ik mezelf makkelijk alleen kan vermaken. En dan kom ik natuurlijk uit bij Safaripark de Beekse Bergen en het Openluchtmuseum in Arnhem. Altijd de moeite waard, al ga je er alleen maar wandelen. Maar uiteraard gaat de camera toch mee; je weet maar nooit of je er iets bijzonders aantreft. En jawel hoor, bij het Openluchtmuseum vond ik iets wat ik eerder op andere plaatsen vergeefs gezocht had …. Een oer-hollands plaatje van een veld vol Klaprozen en Korenbloemen met op de achtergrond een fraaie molen !

En goh, wat was ik blij dat ik ook mijn Macro-lens had meegenomen, want ik was niet de enige die van deze bloemenweide genoot, de hommels en bijen vlogen af en aan …. Ik denk dat ik meer tijd bij deze bloemenweide heb doorgebracht dan in de rest van het toch best grote park.

Maar uiteindelijk kon ik me er toch toe zetten om mijn ronde af te maken, waarbij ik nóg op een verrassing stuitte: een Blauwe Reiger. Deze had zich een beetje verdekt opgesteld, uit het directe zicht van de meeste bezoekers maar ik heb de neiging om wat van de gebaande paden af te wijken, waardoor ik hem wel zag en kon vereeuwigen.

En om het plaatje compleet te maken nog een paar kiekjes van vervlogen tijden ….

En had ik in het Safaripark Beekse Bergen ook geluk om iets bijzonders aan te treffen ? Ik had enorm getwijfeld welke lens ik zou meenemen; mijn 70-300 lens of toch die zware 150-600. Na 3 keer mijn rugtas in- en uitgepakt te hebben besloot ik toch maar om de zware 150-600 lens thuis te laten zodat ik ook niet met mijn statief hoefde te gaan sjouwen. Dat was een juiste beslissing, want het was druk in het park; en met drukte het statief op gaan stellen en de grote lens, is niet echt handig. Zeker niet gezien het feit dat mensen de 1,5 meter regel geheel overboord gegooid lijken te hebben, want afstand houden was er totaal niet bij. Dus een volgend bezoekje wordt later in het jaar, op een dag met slecht weer, in de hoop dat het dan minder druk is 🙂

Maar terug naar het bijzondere: het was warm en daar hadden de dieren ook last van, dus veel activiteit was er niet. Alleen rond voedertijd kwamen de dieren overeind. Een spectaculair gezicht was het om de grote mannetjes tijger verticaal tegen de boom te zien opspringen om zijn “prooi” hier uit te halen. Helaas geen shot hiervan kunnen maken, want ja het was druk en ik had me maar wat verder achter de andere bezoekers opgesteld. De enige andere activiteit die ik kon bespeuren was bij een paar elandantilopen die een beetje aan het stoeien waren en een leeuwin die zich blijkbaar zo verveelde bij de aanblik van haar toeschouwers dat ze ervan moest geeuwen 🙂 Het Okapi-jong kwam nog even bij zijn (of haar) moeder drinken en wat vogels gebruikten hun vleugels om zichzelf wat koelte toe te wuiven. Dat leverde tenminste nog een paar leuke momenten op. Maar desalniettemin had ik toch wel weer een leuke dag; beestjes kijken is en blijft leuk !

Op de laatste dag van mijn Stay-cation was het compleet ander weer en zocht ik een overdekte “dierentuin” op. De Passiflorahoeve in Harskamp is dan voor mij een mooie bestemming. Macro-lens weer op de camera en op zoek naar de mooiste vlinders. Doordat het regende en niet echt warm was, bleven de meeste vlinders in de ochtend stil zitten om op te warmen, maar helaas deden de meesten dat tegen de (witte) wandbekleding van de kassen, dus dat levert geen mooie plaatjes op. Later op de ochtend/vroeg in de middag waren ze gelukkig genoeg opgewarmd en begonnen wat rond te fladderen. Nu zijn rondfladderende vlinders echt bijna onmogelijk vast te leggen, maar gelukkig gingen ze ook af en toe zitten op een van de volop aanwezige bloemen om zich tegoed te doen aan de nectar en dát levert wel mooie plaatjes op ! Tja, bloemen en vlinders, wat wil je nog meer ….