Zoals ik in een vorig bericht al schreef, dit jaar niet echt een lange vakantie, maar eind September / begin Oktober wel een paar weekjes vrij. Ik had een lijstje gemaakt met allerlei plekken waar ik in deze weken naar toe zou kunnen gaan – allemaal foto-tripjes zouden het worden. Nu stond daar o.a. het Palendorp in Petten op. Maar dat is zo’n 2,5 uur rijden vanuit Berghem en om dan op één dag op en neer te gaan was toch wel veel. Vooral ook omdat ik daar zowel met Eb als Vloed wilde zijn. Dus op het laatste moment toch maar een hotelletje geboekt voor een paar nachten. Zondag 23 September laadde ik dus mijn fotospullen en een kleine koffer in de auto en vertrok. Ik had in Hotel Camperduin een kamer gereserveerd en checkte daar eerst in, zodat ik mijn spullen niet allemaal mee hoefde te nemen naar het strand bij Petten. Vanaf Camperduin was het nog maar een klein stukje rijden naar Petten, waar ik halverwege de middag het strand opliep en het Palendorp voor het eerst zag. Het strand en de duinen van Petten zijn relatief nieuw, want tot 2016 was hier een 5,5 km lange verharde dijk – de Hondsbossche Zeewering – welke het land beschermde tegen de Noordzee. Omdat dit niet veilig genoeg zou zijn werd in 2013 begonnen met het opspuiten van 35 miljoen m3 zand om zo strand en een duinstrook te vormen. Het Palendorp is een kunstwerk en monument wat toen hier op het strand geplaatst werd; de 160 palen vormen het silhouet van 10 huizen en een kerk en symboliseren het oude dorp Petten wat in 1792 helemaal in zee verdween.

Natuurlijk hoopte ik de palen bij een mooie Zonsondergang te kunnen fotograferen, maar deze zat er vandaag helaas niet in. Gelukkig zijn er dan wel altijd nog “oefenmeeuwen” om te fotograferen 😉

Na een hele goede nachtrust (wat bijzonder is voor mij want op andere plekken dan thuis slaap ik normaal een stuk minder, maar hier midden in de duinen was er geen enkel geluid of licht wat me wakker zou kunnen houden) stond ik op tijd op en wandelde nog voor het ontbijt de duinen in om de Zonsopkomst mee te maken. Tijdens het ontbijt keek ik nog eens op Google Maps en ontdekte dat ik eigenlijk ook best naar Petten kon lopen; met de auto was de enkele reisafstand ruim 7 km. maar door de duinen en over het strand was de afstand nog geen 6 km. dus heen terug een kleine 12. Dat is te doen …. Dus de wandelschoenen aan en met de (foto)rugzak op pad. Op de heenweg liep ik door de nieuwe duinen en over de Hondsbossche Zeewering – één lange en rechte, compleet lege weg ….

The road ahead is empty …..

Onderweg verschillende paadjes die naar het strand liepen en bij sommigen nam ik even een kijkje. Zo vond ik ook deze overdekte steiger waarvandaan je uitkijkt over het nieuwe duingebied en een waterplas voor de vogels. Mooi plekje ….

Mijn wandeling ging verder, want ik kwam voor het Palendorp en wilde vandaag met lange sluitertijden -waardoor je een mooi rustig beeld krijgt – aan de slag. Mijn statief en filters had ik bij, maar op het strand aangekomen ontdekte ik dat ik het plaatje om de camera op het statief te bevestigen miste …. Oei, dat zat natuurlijk nog in mijn andere rugzak welke ik in eerste instantie mee had willen nemen, maar op het laatste moment had ik alles overgeladen in een andere. Bijna alles dus …. Dan maar even iets anders proberen; op de grond leggen bijvoorbeeld waarbij ik hoopte dat met een wat langere sluitertijd het opwaaiende zand voor een mooi effect zou zorgen. En dan ben je daar net mee bezig, komt er ineens een groepje Scholeksters overvliegen 😧 Snel de camera erop gericht, maar ja, deze stond natuurlijk op een langere sluitertijd, dusss … het werd een hele creatieve foto zal ik maar zeggen 😉

Snel de camera maar weer omgeschakeld naar een kortere sluitertijd in de hoop dat de Scholeksters nog terug zouden komen. En ja hoor, even later kwamen er nog een paar langs die van het strand af over de Noordzee weg vlogen. Intussen was het wat drukker aan het worden op het strand en met name veel hondenbezitters die hun hond – of honden – lekker lieten uitrazen op het mooie strand. Ook dat leverde mij een paar leuke plaatjes op.

Maar voor de foto’s die ik voor ogen had, moest de camera toch echt op het statief, maar zonder bevestigingsplaatje werd dat een probleem. Alhoewel …. het staat hier vol met palen ! Deze kunnen ook dienen als statief. Dan wordt het wel zoeken naar welke paal de juiste is voor de compositie die ik wil, maar ik heb de hele dag de tijd. De wind was best onstuimig, dus het effect was maximaal. Intussen begon de vloed op te komen en uiteindelijk spoelde het water rondom de eerste palen.

Het was intussen eigenlijk ook wel lunchtijd geworden, dus ik besloot over het strand terug te lopen richting Camperduin en een strandtent te zoeken waar ik zou kunnen lunchen. De camera hield ik in mijn hand, om onderweg nog wat strandfoto’s te kunnen maken.

Wat een geweldig fijne wandeling, een bijna leeg strand en zoals gezegd waaide het best flink, zodat ik kon genieten van de onstuimige golven en heerlijk uit kon waaien. Uiteindelijk was ik weer bijna “thuis” toen ik bij beach-restaurant Prince George aankwam waar ik genoot van een lekkere lunch. En onderweg nog een kadootje in de vorm van een hele groep Lepelaars die boven mijn hoofd over kwamen vliegen. Wat wil je nog meer !

In de middag lekker bijkomen van de wandeling en intussen vast de foto’s op de labtop zetten en wat bewerken, om ‘s-avonds weer terug te kunnen in de hoop dat er nu wel een mooie Zonsondergang zou zijn. In eerste instantie leek het daar wel op, maar naarmate de avond vorderde kwam er steeds meer bewolking binnendrijven.

En nadat de zon helemaal onder was, werd het voor mij tijd om afscheid te nemen van deze bijzondere plek ….