Het is eind September, natuurliefhebbers weten wat dat betekent: Bronsttijd voor de Edelherten. En er zijn veel natuurliefhebbers, of althans liefhebbers van Edelherten. Dat blijkt als ik op Vrijdag 22 September in N.P. de Hoge Veluwe ben om een poging te wagen iets hiervan te kunnen fotograferen. Omdat ik niet precies weet waar ik moet zijn, vraag ik dit even aan een van de medewerkers bij de informatiebalie in het Parkpaviljoen. Ik kreeg instructies hoe te rijden met als toevoeging: “je ziet vanzelf waar je moet zijn als je die hele horde irritante fotografen ziet staan die daar al de hele dag hun plek bezet houden met hun statieven” …. Ahum, ik ben zo meteen ook één van die “irritante” fotografen hoor ! Maar als ik aankom begrijp ik een klein beetje wat ze bedoelde. Langs de Wildbaan staat het vol met auto’s en de eigenaren hiervan hebben zich – veel van hun al vanaf ‘s-morgens vroeg – hiervoor opgesteld met tafels, stoelen, eten en drinken en inderdaad statief na statief …. Maar dat ze irritant zijn kan ik niet beamen, want ik heb geen enkel probleem om me ertussen te voegen en ook een mooi plekje te bemachtigen om het schouwspel zo meteen te kunnen zien. Waarom nu juist hier ? Nou dat blijkt een eenvoudige reden te hebben hoor ik van andere fotografen waar ik een babbeltje mee maak. Hier worden de Edelherten door de parkmedewerkers bijgevoerd met specifieke voedingsstoffen die ze nodig hebben.

En jawel hoor, ik hoef niet lang te wachten voor de eerste Edelherten zich laten zien. En er wordt geburld ! De heren laten zich goed horen, maar de vrouwtjes hebben blijkbaar nog geen interesse. Die houden zich in groepjes op en houden de mannetjes nog op afstand …. Komt een mannetje te dichtbij wordt deze gewoon weggejaagd. Helaas betekent dit dus ook geen gevechten tussen de mannetjes onderling.

Blijkbaar ben ik toch nog iets te vroeg in het jaar, maar dat is altijd lastig inschatten. De Bronsttijd duurt maar een paar weken en het is niet exact te bepalen wanneer deze is. De horde fotografen komen hier dan ook blijkbaar weken aan een stuk om te wachten tot het zover is, in de hoop de mooiste foto te kunnen maken. Zelf ben ik intussen al erg blij met wat ik heb gezien en vastgelegd vandaag en als de bewolking steeds dreigender begint te worden en de eerste regendruppels beginnen te vallen, pak ik mijn fotospullen weer in en rijd ik uiteindelijk in de stromende regen het park uit. Onderweg denk ik er zeker over na om nog eens terug te gaan tijdens mijn vakantie, maar gezien al mijn andere plannen zal dit er uiteindelijk niet van komen.

Wel bevind ik mezelf een aantal dagen later in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Na een paar dagen aan de Noord-Hollandse kust te hebben doorgebracht, besluit ik op de terugweg hier eens een kijkje te gaan nemen, ik ben toch in de buurt. Hier geen Edelherten, maar Damherten. De Bronsttijd van deze soort is iets later en valt meestal zo in de eerste weken van Oktober. Wat dat betreft ben ik dus ook hier te vroeg, maar het is gewoon een mooi gebied om in te wandelen en de hier levende Damherten zijn zo aan mensen gewend dat ze zich niets van hun aanwezigheid aantrekken, dus je zult ze hier altijd wel tegenkomen. Het eerste deel van mijn wandeling zie ik ze echter nog niet, maar als ik halverwege een pauze neem en op een bankje mijn lunch gebruik, ben ik ineens omringd door een aantal mannetjes en tot mijn verrassing laten zij zich ook al goed horen. Tjonge wat een geluid en wat draagt dat ver …. Vrouwtjes zie ik pas een heel eind verderop, die houden zich wat beter schuil en zijn wat schuwer ten opzichte van ons mensen.

Weer onderweg naar de uitgang wordt ik aangesproken door een andere bezoeker met de vraag of ik de Vosjes heb gezien. Helaas niet; zij legt me uit waar deze zich meestal laten zien. Omdat ik echter graag voordat het erg druk wordt onderweg thuis wil zijn, besluit ik toch maar het park te verlaten en ga rond 3 uur op weg naar huis.

Toch wel geïntrigeerd om ook de Vosjes een keer te kunnen fotograferen, stap ik 2 dagen later opnieuw in de auto en ga wederom op weg naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Helaas kom ik er al vrij snel achter dat het bij de aangegeven plek de hele dag door druk is met zwaar werkverkeer. Blijkbaar zijn er ergens in de buurt werkzaamheden bezig en rijden de zware zandwagens heen en weer. Kleine kans dus dat de Vossen zich nu laten zien. Voor de zekerheid blijf ik wel een paar uur in de buurt rondhangen, maar inderdaad géén Vossen. Wel zie ik tijdens mijn wandeling enkele Heidelibellen rondvliegen en hoewel ik mijn Macrolens niet bijheb, ga ik eens kijken of ik deze met mijn 100-400 mm lens ook kan vastleggen. En dat valt me niet eens tegen. Toch de moeite waard van de trip vandaag.

Maar na een tijdje besluit ik toch maar weer verder te wandelen; ik ga vast ook weer Damherten tegenkomen en die zijn altijd fotogeniek.

Wat ik niet verwachtte, gebeurt vandaag toch …. Al is het maar wat stoeien, wat uitproberen, want duidelijk nog geen écht gevecht, toch ben ik blij te zien dat de mannetjes achter elkaar aanrennen en af en toe de degens – ofwel geweien “kruisen”.

De vrouwtjes blijven ook hier nog uit de buurt, maar kijken op geruime afstand toe.

En aan het eind van mijn wandeling weet ik nog een paar leuke portretjes te maken. Wederom zeker tevreden met het resultaat, rijd ik ‘s-avonds met een voldaan gevoel weer naar huis.