Járen geleden zag ik voor het eerst een foto van ze. Vanaf dat moment wilde ik ze in levenden lijve zien. Waar ik ze kon vinden had ik al eens aan een andere fotograaf gevraagd en stond dus ook al jaren op een Post-it memootje wat ik ergens in een lade had opgeborgen. Toen ik afgelopen Zaterdag weer een workshop had in de Biesbosch, kwamen ze toevallig ter sprake. Ook nu kreeg ik weer uitleg waar ik precies moest zijn om ze te zien en dus werd het echt tijd om ze een keer te bezoeken. Twee dagen later, op maandagochtend – ik dacht dan is het vast niet zo druk in het bos – stapte ik in de auto richting de Oude Warande in Tilburg. Op deze plek was vroeger een dierenpark, maar dit werd in 1973 gesloten en alle dieren werden verhuisd. Behalve …. Of ze over het hoofd gezien werden, of dat ze ontsnapten uit een kist is niet geheel duidelijk, maar in elk geval verhuisden ze niet mee en bleven in Tilburg. Daar voelen ze zich blijkbaar prima thuis en redden ze zichzelf prima. Het aantal breidde zich over de jaren uit, soms waren er zoveel dat het door de bewoners in de omgeving als een ware plaag werd gezien; volgens een buurtbewoner die ik er sprak zaten ze overal in de tuinen en zelfs in huis, maar nu valt het weer mee. Geschat wordt dat er nu zo’n 150 in de Oude Warande rondscharrelen. Dus op zoek maar …. Helaas (?) was het prachtig weer deze ochtend, waardoor het best druk was in het bos en vooral veel mensen deze ochtend hadden uitgekozen om hun hond(en) hier uit te laten. En van honden blijken deze exotische diertjes bang te zijn – volgens dezelfde buurtbewoner die ik sprak en ook zijn hond bij had. Maar op een gegeven moment zag ik toch wat beweging tussen de bladeren op de grond. En jawel hoor, er kroop iets een tak op en daar was mijn eerste ontmoeting met de Siberische grondeekhoorn !

Helaas kwamen er al snel weer enkele honden-uitlaters langs en roetsjj…. het beestje was vliegensvlug weer foetsie …. Ik bleef nog een tijd zitten op deze plek, in de hoop dat het beestje weer terug zou komen en dat gebeurde dan ook wel enkele keren, maar op grotere afstand en alleen op de grond tussen het gebladerte waar je ze bijna niet ziet. Dus na een uur of zo maar opgestaan en verder gezocht naar een andere plek waar ik ze zou kunnen zien en fotograferen. Op meerdere plaatsen hoorde ik ze ritselen tussen de bladeren en takken, maar oh wat zijn ze snel ! Uiteindelijk vond ik een plek waar er meerdere zaten, er stonden daar bramenstruiken en daar zijn ze blijkbaar nogal dol op. De (wal)noten die ik op enkele plaatsen had gezien – daar zonder twijfel neergelegd door andere fotografen om ze te lokken – bleven dus gewoon liggen. De bramen waren populairder. En dat was fijn voor mij, want ik hoefde me niet eens heel erg verdekt op te stellen, alleen rustig blijven zitten en ze kwamen vanzelf voor me poseren. En zeg nou zelf …. zijn het geen snoepie’s !!!

In de winter kruipen ze weg onder de grond, maar in het voorjaar als ze weer tevoorschijn komen ga ik zeker weer een keer terug !