Het was op 1 maart 2018 dat ik voor de eerste keer naar de Lofoten reisde met Nordic Vision. Dit bleek voor mij een van de mooiste plekken die ik ooit bezocht had en waarvan ik destijds al gelijk zei: “hier ga ik nog terugkomen”. Nu was het dan eindelijk zover, op de dag af 6 jaar later en wederom met een fotoreis van Nordic Vision. Een half jaar geleden geboekt en ernaar uitgekeken, maar nu stapte ik het vliegtuig in met gemengde gevoelens – precies 2 weken nadat we mijn moeder naar haar laatste rustplaats hadden gebracht …. Zou ik op reis wel in de juiste stemming komen om te fotograferen en mijn gevoel even opzij kunnen zetten ? Ik vertrouwde er maar op dat het gezelschap en zeker de mooie omgeving me hiermee zouden helpen.

De reis naar de Lofoten kost een hele dag; vanaf Schiphol naar Oslo, daar een paar uur wachten op het vliegtuig naar Bodo en vanaf daar in een wat kleiner vliegtuig naar Svolvaer. Bagage ophalen en dan kunnen we het busje in om naar Sandsletta Camping – ons verblijfadres – te rijden. Maar oeps, er misten 2 koffers van ons gezelschap. Deze waren blijkbaar achtergebleven op Bodo en zouden uiteindelijk de volgende dag alsnog aankomen, maar hierdoor duurde het wel iets langer op het vliegveld. Daardoor kwamen we wat later op de Camping dan gepland en omdat het eten al klaarstond, was het even snel bagage droppen in je toegewezen blokhut en dan gelijk aan tafel in het hoofdgebouw. Geen tijd om iets uit de bagage te halen en dat was jammer, want hoewel er geen 30 cm verse sneeuw lag – waar ik toch stiekem eigenlijk wel op gehoopt had – lag er op de paden nog wel sneeuw, die overdag dooide en ‘s-avonds als het afkoelde weer opvroor zodat het spekglad werd. Dus na het eten op de terugweg in het donker – zonder snowgrips en zaklamp dus – ging ik al flink onderuit. Gelukkig bleef mijn kwetsuur beperkt tot een flinke blauwe plek.

Na het eten tas uitpakken en op tijd naar bed, want het reizen is toch altijd wel vermoeiend. Maar als je dan de volgende ochtend de gordijnen opendoet en dit uitzicht hebt …. Wow …. hier kwam ik voor.

Na het ontbijt stond het busje klaar en ging onze eerste fototocht naar Laukvik, met een korte stop op “de Dam” een plek waar we regelmatig terug zouden komen. Net als Laukvik overigens, want wat hadden ze daar lekkere koffie en (vooral) gebak 😉 .

Ons eerste foto-object was niet echt mijn favoriete onderwerp. We gingen naar de Stokvis-rekken, waar ook nog eens alleen maar vissenkoppen werden opgehangen. Daar kon ik niet echt in de stemming komen, dus maakte ik maar een wandeling in de omgeving. Rotsen, uitzichten over zee en besneeuwde bergen, daar geniet ik van en dat werden dan ook mijn eerste foto’s. Om uiteindelijk toch ook nog maar een paar plaatjes te maken bij de Stokvis-rekken.

Na onze eerste koffie-pauze in Laukvik gingen we naar de haven voor onze volgende foto-sessie. Hier een enkele meters hoge, lange betonnen pier met aan weerszijden rotsblokken en halverwege een klein vuurtorentje. Vanaf deze hoge pier kon je prachtige sea-scapes maken, alleen waren sommige rotsblokken zo groot dat ze je uitzicht belemmerden. Maar goed, je kan natuurlijk ook gewoon over de rotsen gaan klauteren om een punt te zoeken waar je voorbij dat grote blok kunt fotograferen. Uuhhh …. Maar met een zware rugzak op en een camera om je nek is het wel prettig om daar een beetje hulp bij te hebben, want eerlijk gezegd vond ik dat toch wel een beetje eng. Na de eerste sea-scapes even tijd voor een broodje en daarna weer verder, nu met het statief erbij en filters om met lange sluitertijden aan de slag te gaan. Ik ga daarmee maar niet héél ver klauteren over de rotsblokken, maar zoek een plekje uit waar dat niet nodig is. Daarna wandel ik weer wat verder om een eind van de pier af ook een erg mooi plekje te vinden.

Terwijl ik en nog een paar reisgenoten daar rustig aan het fotograferen zijn, komt plotseling een andere reisgenoot al roepend en wild gebarend naar ons toe. We moeten direct mee terugkomen. Wat blijkt, een van onze reisgenoten was aan het andere einde van de pier gevallen en na een paar harde stuiters op de stenen plateaus in zee beland. Gelukkig had hij zichzelf weer uit het water kunnen hijsen, maar kon niet zonder hulp van onze reisleider de plateaus weer opklimmen om op de pier te komen. Het was wel duidelijk dat zijn kwetsuren niet beperkt bleven tot wat blauwe plekken. Wij werden met het busje naar de camping teruggebracht en onze reisleider ging met de ongelukkige reisgenoot door naar het Ziekenhuis. Pas de volgende ochtend aan het ontbijt hoorden we van onze reisleider, die tot diep in de nacht in het ziekenhuis had gezeten, dat de reisgenoot maar liefst 7 breuken in 5 ribben en 1 in een wervelschijf bleek te hebben en was achtergebleven in het Ziekenhuis – 100 km zuidwaarts op het andere eiland. Hem zouden we pas weer terugzien bij de thuisreis.

Toch best wel aangeslagen door dit nieuws, stapten we kort na het ontbijt wel weer in ons busje en gingen we naar “de Dam”, waar we het grootste deel van de dag zouden gaan doorbrengen. Aan alle kanten omringd door bergen, (deels) bevroren meren, zandstructuren, kelp, stenen en schelpen. Genoeg onderwerpen dus voor mooie foto’s. Vandaag werden we ook uitgedaagd om niet alleen “ansichtkaarten” te maken, maar ook creatieve foto’s, zoals bijvoorbeeld met ICM (intentional camera movement) of vanuit bijzondere standpunten. Voor de fotobespreking(en) was de opdracht 5 foto’s in te leveren, waarvan minimaal 2 creatieve. En natuurlijk stond de reisleider ons waar nodig bij met hulp en advies. Zelf begon ik met de “ansichtkaart”, die inmiddels nu bij mij in huis aan de muur prijkt 🙂 om me daarna te richten op zandstructuren en het alom aanwezige kelp. En ja, daar vond ik wel wat uitdagingen in om wat creatiefs mee te doen. Na de lunch (vanmorgen bij het ontbijt zelf klaargemaakt), stak ik over naar de andere kant van de Dam, om daar ook eerst weer de mooie omgeving vast te leggen. Ik kwam nu eenmaal voor de “ansichtkaarten” 😉 Maar ook hier kon ik me goed bezig houden en maakte ik, wat ik achteraf een van de leukste foto’s van deze reis vond.

Later op de middag gingen we nog even naar Laukvik, voor de koffie. En omdat iedereen toch met vragen zat over hoe en waar onze reisgenoot nu zo’n heftige val gemaakt had, liepen we ook nog even de Pier op, naar de bewuste plek helemaal aan het eind. Daarna terug naar de Camping voor het dinér, wat overigens elke dag goed verzorgd en lekker was. En terwijl we zaten te eten, bleek dat er Noorderlicht te zien was. Dus na het eten snel de fototassen gepakt en weer op weg naar de Dam. Die avond werden we daar getrakteerd op een geweldig mooie show van de buitencategorie …. Super !!!

Enne, gewoon effe proberen of ik hier de Melkweg kan fotograferen ….

De volgende dag werd met wederom eerst een stop op “de Dam” het Noorden van het eiland bezocht, Sanden Nordland bij Sand kirke. Hier een mooi strandje, waar ook die leuke Paarse Strandlopers gebruik van maakten, rotsen en bergen op de achtergrond. Wederom dus een prachtige omgeving met voor mij bijna alle ingrediënten aanwezig om aan de slag te gaan met de camera. Bijna ? Ja, ook hier geen sneeuw om in rond te struinen, dat miste ik toch wel deze week. In plaats hiervan prachtig mooi weer; volop Zon en een heerlijke temperatuur, waarbij de jas zelfs uit kon ….

Redelijk op tijd weer terug naar “huis”, want die avond stond nog wat anders op de planning. Afgelopen Zaterdag zouden we namelijk een bezoek gebracht hebben aan het Polar Light Center, maar door de gebeurtenis die dag, was dit niet doorgegaan. Vanuit Nederland had Nordic Vision natuurlijk heel veel moeten regelen en uitzoeken – en ook de reisleider had behoorlijk wat extra zaken moeten regelen in verband met de ongelukkige val van onze reisgenoot. Maar alle lof voor hun, alles werd erg goed opgepakt en perfect geregeld. Niet alleen voor hem, maar ook voor ons. Zo was ook vanuit Nederland geregeld dat we vanavond alsnog naar het Polar Light Center konden gaan.

Hier kregen we van de Nederlandse Rob en Therese, die sinds 2007 hier wonen en werken, uitleg over het Noorderlicht en hoe dit voorspeld wordt. Rob heeft een kamer vol met – veelal zelfgebouwde – apparatuur om te kunnen voorspellen of er Noorderlicht zal zijn en welke intensiteit deze zal hebben. Maar hij gebruikt ook de Nasa websites hiervoor …. Die avond zou er niet veel te zien zijn, maar toen we weer vertrokken, zagen we toch wat “groen licht” in de lucht, dus maar even verder naar Laukvik om bij het Vuurtorentje te gaan kijken of we nog wat meer zouden kunnen zien. En jawel hoor, niet zo spectaculair dan gisteren, maar toch. Helaas waren we niet de enigen op deze plek, waardoor er steeds veel mensen en vooral ook (hoofd)lampjes in mijn beeldveld kwamen, dus mijn pogingen om een mooie foto met het Vuurtorentje op de voorgrond te maken, kwamen niet echt goed uit de verf. Maar toch wel weer genoten van deze natuurlijke lichtshow.

Na weer een goede nachtrust en het ontbijt, vertrokken we op Dinsdag 5 maart naar het Zuidelijkste plaatsje van het eiland, Henningsvaer. Dit was best een behoorlijke rit, maar onderweg maakten we nog wel een stop bij een waanzinnig mooi plekje …. Waar we behalve van het geweldig mooie uitzicht en de weerspiegeling in het meer ook genoten van de capriolen van een bus vol Aziaten, die allemaal één voor één op de foto moesten op dezelfde rotsblok voor het meertje 😉 Maar gelukkig blijft zo’n groep nooit erg lang op een plek, dus wij wachtten rustig tot ze vertrokken waren en wij alle tijd hadden om onze foto’s te maken (en nee, van onze groep had niemand behoefte om selfies te maken op dat rotsblok).

Na deze sessie ging het verder naar Henningsvaer, wat een erg leuk (toeristisch) plaatsje bleek te zijn. Eerst even in het dorpje wat rondgelopen, daarna de omringende heuvels opgeklommen. Op een daarvan weer stokvisrekken, maar hier ontbraken de koppen van de vissen en dat zag er eigenlijk toch wat minder luguber uit. En vanaf een ander heuveltje een mooi uitzicht over zee en het dorpje.

Op de terugweg maakten we nog enkele stops, o.a. bij het uitzichtpunt op de Austnesfjord waar je een heel mooi uitzicht hebt op het Sildpollnes kerkje. Om daar te komen reden we iets te ver door op een smal bergweggetje, waardoor we op privé terrein kwamen en door een van de bewoners resoluut weer weggestuurd werden. We mochten er zelfs niet keren, maar moesten achteruit het weggetje weer af. Maar we keerden toch snel om en vonden een stukje terug wel een parkeerplaats zodat we het kerkje en de omgeving toch nog konden bewonderen en vastleggen. De laatste stop die dag was dichtbij de camping, aan het bevroren meer, waar we genoten van een mooie zonsondergang.

Omdat we natuurlijk nog steeds een reisgenoot misten, wilde onze reisleider vandaag (Woensdag) naar het zuidelijke eiland van de Lofoten rijden, om hem een bezoek te brengen in het ziekenhuis. Ons zou hij dan onderweg droppen op het strand van Uttakleiv. Hij kon me bijna geen groter plezier doen dan dat ! Hier was ik 6 jaar geleden ook en herinnerde me deze plek als een van de mooiste waar ik ooit was geweest. Op weg daarheen eerst nog even een kleine pauze bij …. geen idee welk plaatsje dit was, maar die mistbank trok de aandacht. Daarna op Uttakleiv eerst op zoek naar het Dragon’s eye, maar door een laag ijs erin, zag het er niet echt afschrikwekkend uit en kon ik er helaas nog geen mooie foto van maken 😦 Niet getreurd, ik kon hier heerlijk aan de slag met lange sluitertijden ! En als we dan nadat de reisleider terug was, ook nog even het strand van Haukland aandoen, kan mijn dag niet meer stuk, zelfs al waren de omstandigheden (vooral de lucht) 6 jaar geleden mooier.

De laatste fotodag van deze reis, bracht ons naar weer andere mooie plekken. De eerste hiervan was bij het meer Storvatnet. Hier waren we al wel eens langs gekomen, maar nu gingen we op zoek naar een plekje aan de andere kant. Ook weer een weggetje in wat je het gevoel gaf “in the middle of nowhere” te komen en waar je zelf waarschijnlijk nooit in gereden was. Ook hier weer voldoende fotografische mogelijkheden en ging ik met name ook aan de slag met Macro’s en ICM. Leuk dus de hele ochtend een beetje spelen met de camera.

Na de lunch reden we door naar “het glazen huis”. Waar dat stond ? Wederom ergens in “the middle of nowhere”, zodat we ons afvroegen wie toch bedacht had hier zo’n gebouw neer te zetten en waarvoor het nu eigenlijk diende.

Daarna nog één keer op de koffie op ons vaste adres in Laukvik en bij de Stokvisrekken genieten van onze – in ieder geval voor nu – laatste Zonsondergang op de Lofoten.

Veel te snel natuurlijk, brak de laatste dag aan. Voor het ontbijt nog een rondje over de Camping wandelen om de omgeving “in te drinken”, want ik zal hier ongetwijfeld lang op moeten teren. Na het ontbijt tassen inladen en op weg naar het 1e vliegveld van vandaag. Wederom een lange reisdag voor de boeg, maar gelukkig verliep deze voorspoedig, tot op Schiphol tenminste. Nadat daar iedereen van ons gezelschap afscheid genomen had, moest ik natuurlijk met de trein nog in Oss zien te komen. En aangezien er die dag grote problemen waren geweest met het treinverkeer tussen Schiphol en Utrecht, was het bijna onvoorstelbaar druk op het perron. En niet even duidelijk of en zo ja wanneer nu de juiste trein zou komen naar Den Bosch. Gelukkig werd het op het perron met iedere trein die aankwam (en weer vertrok) steeds iets rustiger en toen mijn trein uiteindelijk kwam, kon ik met al mijn bagage toch vrij gemakkelijk instappen. Wat later dan gepland vertrok ik dan toch voor de laatste etappe van vandaag en na de overstap in Den Bosch nog even het laatste stukje naar Oss, waar mijn broer me op het station al opwachtte om me naar huis te brengen.

Yes, vanavond weer heerlijk in mijn eigen bed ….

Ondanks alle omstandigheden, zowel vóór als tijdens de reis, kijk ik nu terug op een hele mooie vakantie en een heleboel foto’s om nog lang van na te genieten. Of ik de Lofoten nog eens terug zal zien, zal de toekomst leren. Het is en blijft een geweldig mooi stukje op de wereld, maar die is enorm groot en er staan nog meer wensen op mijn Bucket list ….