Zilverreigers en Lepelaars, die wilde ik vinden. Op een mooie zomeravond fietste ik hiervoor naar de Rijsvennen, want daar had ik eerder – heel in de verte – Zilverreigers gezien. Dat was tijdens de Kindervakantieweek die hier vlakbij plaatsvond en waardoor het hier natuurlijk erg druk was. Nu deze voorbij was hoopte ik stilletjes dat ze nu iets dichterbij zouden zitten. Helaas bleek dat ijdele hoop. Ik zag ze wel, maar nog steeds héél ver weg en bovendien allemaal in “ruststand”. Een enkele Blauwe Reiger zag ik nog wel rondlopen, maar ook deze te ver weg om daar mooie foto’s van te kunnen maken.

Dus de volgende ochtend maar op weg naar de Hemelrijkse Waard. Ik parkeerde mijn auto bij de uitkijktoren en liep het natuurgebied in. Terwijl ik daar liep en mijn oog in de verte zocht naar grote witte vogels, merkte ik dat ik zo’n beetje omringd werd door wat gefladder …. Dat had ik niet meer verwacht, uiteraard ook geen Macro-lens bij, maar mijn 100-400 op de camera geschroefd. Gelukkig had ik ook nog mijn 24-240 in mijn rugzak zitten, dus snel mijn lens vervangen, want dat gefladder kwam van een van de mooiste vlinders, het Icarus blauwtje …. Tja, zul je altijd zien, de hele zomer nog bijna geen vlinders gezien, maar nu waren ze hier volop aanwezig. Niet alleen het Icarus blauwtje, maar ik zag ook de Dagpauwoog, Atalanta, Klein geaderd Witje, Klein Koolwitje en het Landkaartje. Voorlopig had ik dus geen aandacht meer voor vogels ….

Nadat ik me uitgeleefd had op vlinderfoto’s en vond dat ik er even voldoende had op mijn Card 😉 besloot ik mijn blik weer te verleggen en toch maar te gaan kijken of ik ook Zilverreigers en Lepelaars zou kunnen vinden. Dus de 100-400 met 1.4 extender weer op de camera en richting het water. En jawel hoor, aan de overkant ontwaarde ik wat ik zocht …. Uiteraard ondanks mijn zoomlens toch nog wel erg ver weg maar met een beetje croppen zou ik er vast wat van kunnen maken. Zilverreigers zijn nu eenmaal behoorlijk schuw. De Blauwe Reiger is daarentegen iets makkelijker te benaderen. Maar hé, zie ik daar nu behalve de Grote ook de Kleine Zilverreiger ? YESSS ! Die had ik volgens mij nog niet eerder “in het wild” gezien, in ieder geval zeker niet gefotografeerd. Wat een mooie dag !!!

Dan zie ik in mijn ooghoek iets groots en donkers boven me in de lucht. Snel kijk ik op en geloof mijn ogen niet …. Dit is toch niet …. of toch …. Bij thuiskomst later als ik de foto’s op groot scherm bekijk, wordt mijn twijfel weggenomen en weet ik het zeker. Dit is inderdaad wel de Visarend ! Wow ….

Intussen heb ik echter nog geen Lepelaars gezien, maar volgens mij moet ik dan een stukje verder terug op de dijk, daar heb ik op de weg hierheen een vennetje gezien en daar zaten ook vogels. Dus ik wandel terug naar de auto en rijd de dijk weer op, zoekend naar een plekje waar ik weer kan parkeren en het gebied weer in kan. Tja, daar kan ik inderdaad het gebied weer in, maar net achter het hek staat een Konikspaard me op te wachten. Hmm die wil blijkbaar het hek uit. Dan wacht ik dus maar even, want ik wil geen ruzie met zo’n grote jongen (of meisje) …. Gelukkig heeft hij (of zij) door dat ik het hek niet voor ‘m zal openen en zoekt zijn soortgenoten weer op.

En terwijl de Konikpaarden me op een afstandje goed in het oog hielden en ik hun ook natuurlijk, liep ik door naar het vennetje wat ik van de dijk af had gezien en waar ik de Lepelaars hoopte aan te treffen. Jawel hoor, het geluk zat me mee vandaag. Daar in de verte zag ik ze paraderen. Maar ik noemde eerder de Zilverreigers schuw, de Lepelaars hier zijn nog erger en gingen er dan ook als een Ha.. – ik bedoel Lepelaar vandoor. Dus hier ook foto’s die ik behoorlijk moest croppen. Op de terugweg naar de auto bedenk ik dan ook dat ik voor Lepelaars misschien toch maar weer eens richting de Blauwe Kamer moet gaan. Vanuit de vogelkijkhut daar heb ik ze eerder van veel dichterbij kunnen vastleggen. En wie weet, over enkele weken ga ik weer naar de Breebaartpolder in Groningen en ook daar heb ik eerder Lepelaars gefotografeerd.

Bij mijn auto gekomen, wachtte nog een verrassing; op het hekje vlakbij zag ik nog deze leuke Boerenzwaluwtjes zitten. En ze bleven nog even leuk voor me poseren ook …. Dus thuisgekomen hoefde ik me niet te vervelen, had meer dan genoeg werk om al die foto’s weer uit te zoeken ….

Het was zonder meer een Topdag !