Het is over, het is voorbij. Vanmorgen was je voor het laatst in ons midden, maar nu hebben we voor de laatste keer afscheid van je moeten nemen …. Het valt ons zwaar. Het zal ons nog veel zwaarder gaan vallen. Het besef dat je er niet meer bent dringt nu pas echt goed door. Inmiddels zit ik alleen in mijn tuin, de rest van de familie is weer naar huis gegaan. Ik voel me leeg …. wat nu …. Ik probeer te bedenken wat ik zal gaan doen. Het werkt niet, ik wil niet denken, ik wil niets doen ….
Ik denk aan de afscheidsdienst van vanmorgen, waar zoveel familieleden en bekenden bij aanwezig waren. Het deed ons goed. En iedereen was vol lof over jouw foto’s die op het scherm voorbij kwamen en de woorden die erbij hoorden. Jouw site zal de komende tijd nog heel veel bezoekers krijgen ….
Intussen merk ik op dat ik toch niet alleen ben in mijn tuin; een Pimpelmeesje pikt wat zaadjes op tussen het mos, Koolmeesjes laten zich horen in de struiken en bomen achter de poort. Ik besluit de voedersilo’s en de waterbak bij te vullen. Kort daarna landden twee Houtduiven op het gras en beginnen om elkaar heen te draaien. Het is hun paringsdans. Dan valt mijn oog op een Roodborstje wat verscholen tussen het voorjaarsgroen op de schutting zat, wachtend op het nieuwe voer en het verse water. Alsof ze aanvoelen dat ik hun aanwezigheid nodig heb nu.
Voor het voorjaar had jij nog 4 Vogelhutten gereserveerd voor ons; over een paar weken staat de eerste op de agenda. Ik weet nog niet wat ik ermee zal doen. Ik weet dat jij zou zeggen: “jij moet gewoon gaan”, maar ik denk niet dat ik daar alleen kan gaan zitten, met een lege stoel naast me.
Maar ik heb een missie …. Dé perfecte IJsvogelfoto maken, nu niet meer alleen voor mezelf, maar ook voor jou. En ja, we weten dat bij HBN 6 de IJsvogel een regelmatige gast is. Ik heb nog even om erover na te denken, maar weet al zeker dat wat ik ook besluit de stilte oorverdovend zal zijn ….
Jeannette den Brok 