Het is vandaag precies 100 dagen geleden dat we je moesten laten gaan ….

Ik kan het nog steeds niet bevatten, Maandagochtend 24 Maart zwaaide ik je uit toen je naar het ziekenhuis ging voor een pet-scan en een behandelplan. Je kwam niet meer terug ….

Je was te benauwd voor de scan en de longarts die in allerijl was ingeschakeld besloot je aan de beademing te leggen “om tijd te winnen” zodat ze konden uitzoeken wat er aan de hand was. Terwijl je onder narcose was werd er toen een CT-scan gemaakt. Hierna werd je naar de Intensive Care gebracht. Dinsdag bezocht ik je daar en was je af en toe een beetje wakker maar praten lukte niet. Je kon alleen nog Ja knikken of Nee schudden en op deze manier hebben we samen nog een lijst ingevuld voor de verpleging, zodat ze een beetje wisten wie jij was. Marleen, Scrum-master bij de belastingdienst met als grootste hobby Fotografie. Het adres van je website had ik er ook bij gezet. En bij je dierbaren kwam Mrs. Peel natuurlijk op de 1e plaats. Daarna onze broers, ikzelf en onze schoonzus. De verpleging heeft er niet veel aan gehad. Voor mij was het fijn om dit samen met jou te doen. In de loop van de avond ben ik weer naar huis gegaan, inmiddels waren er 2 van onze broers gearriveerd om jou gezelschap te houden en was de 3e onderweg. De volgende dag – Woensdag 26 Maart – was ik er al vroeg. Ik had natuurlijk vrij die dag en wilde zo snel mogelijk weer naar je toe. Ook vandaag was je soms een beetje wakker en heb ik je nog kunnen zeggen: “je weet toch wel dat we van je houden en je niet kunnen missen”. Je knikte ….

De meeste tijd echter sliep je en zat ik naast je – te waken. Rond half 3 kwamen onze broers en een schoonzus ook binnen want om 3 uur was er een familie-gesprek gepland. Dat werd uiteindelijk iets later, omdat zoals tijdens het gesprek bleek, er een team van zo’n 20 artsen de eerder gemaakte CT-scan bestudeerd had om te kijken of er nog iemand een idee had wat er nog mogelijk zou zijn. Maar de tumor die diep in je slokdarm bleek te zitten was té groot en drukte je slokdarm en buis tussen je luchtpijp en je longen dicht. Hierdoor kon je niet meer zelfstandig ademen en zagen de artsen geen enkele mogelijkheid meer om nog iets te kunnen doen. Gevraagd werd of we nog wilden dat ze je wakker zouden maken, zodat we afscheid konden nemen. Dat kon ik je niet aandoen en heb pertinent “nee” gezegd. We wilden juist dat ze je nog dieper in slaap brachten voor de beademing beëindigd zou worden, zodat je niets zou merken en heel rustig weg zou glijden …. Zo is het ook gegaan, onze oudste broer en ikzelf je hielden je handen vast en de anderen stonden naast ons – allemaal om je heen, terwijl je langzaam steeds rustiger werd en uiteindelijk om 17:41 uur uit onze handen glipte …. Je was er niet meer ….

En nu vraag ik me al 100 dagen af waar je bent …. en ben je daar vrij van pijn en gelukkig ? Heb je beseft dat je ons ging verlaten ? Mis je ons net zoveel als wij jou ? Vragen waarop niemand ooit een antwoord zal krijgen.

Ik weet dat je zelf al langer het idee had dat je ernstiger ziek was dan de huisarts en andere artsen – en ook wij – konden vermoeden. De tumor moet al lang in je lichaam aanwezig geweest zijn. Lang voor je klachten kreeg. Maar ik geloof niet dat je gedacht had dat dit de afloop zou zijn, zeker niet zo snel. Nadat een week eerder op 19 maart de uiteindelijke diagnose was gesteld en je naar huis mocht, was er juist sprake van “hoop”. Er zou een behandelplan komen, daar hielden we ons aan vast. Die laatste Zondagmiddag dat we samen in mijn tuin zaten en de foto’s bekeken van de Bosanemonen die ik de dag daarvoor gemaakt had, zal ik nooit vergeten. Je hielp nog mee met uitzoeken en bewerken, want jij was daar veel beter in dan ik. Ik kon en wilde nog zoveel van je leren …. Maar het mocht niet meer zo zijn. Het is hard, het is zwaar. De afgelopen 100 dagen is er geen dag geweest, dat ik geen tranen om je gelaten heb. Ik mis je. Ik mis alles wat we samen deden, ik mis dat ik je niet meer kan appen of bellen om te vertellen dat er zojuist een Nachtegaal in mijn tuin zat …. of wat er nu weer in de wereld gebeurt. Want ook zonder jou gaat de wereld gewoon verder. Ook voor mij uiteindelijk, al staat ‘ie nu al 100 dagen een beetje stil ….