Hoi Marleen, ben ik weer. Inmiddels moet ik je alweer bijna 5 maanden missen. En missen doe ik je …. 😦 Veel van jouw spullen liggen intussen hier in mijn huis, de meeste boven op “jouw” kamer, waar jij intussen ook bent. Ik heb getwijfeld of ik de Urn daar wel neer zou zetten, omdat het daar nog zo rommelig is nu, terwijl jij juist een rustige omgeving nodig had. Maar je bent daar nu wel omringd door jouw eigen spullen en dat gaf de doorslag. Uiteindelijk zullen we je as gaan uitstrooien, in de buurt van Deventer ergens langs jouw geliefde IJssel, maar voorlopig logeer je weer bij mij.

Intussen gaat het leven door, ik zeg bewust niet “gewoon” door, want gewoon is het voor mij zeker niet en dat zal het ook nooit meer worden. Zoals ik bij jouw afscheid ook heb gezegd: “Nooit meer samen ….” En nooit meer is veel te lang !

Maar ik moet door en dat lukt me (nog) niet alleen. Gelukkig hebben we een grote familie, waar ik terecht kan als ik behoefte heb aan gezelschap en een praatje. En bij de fotoclub zijn er wat mensen waarmee ik iets kan ondernemen. Dat doe ik ook wel, samen de natuur in, maar ik merk dat ik er nog niet van kan genieten zoals eerst. Jij bent continu in mijn gedachten en ik vind het nog steeds ongelooflijk en onbegrijpelijk dat jij er niet meer écht bij mag zijn. Jij had nog zoveel moois kunnen zien, beleven en de meest prachtige foto’s kunnen maken, maar het was je niet gegund. Die gedachte zal ik blijvend meedragen.

Iets anders wat ik voortaan bij me zal dragen, is jouw camera. Die ene die je nog maar zo kort had dat je er alleen nog wat proef-foto’s in de tuin mee had kunnen maken. Ik heb er enkele maanden over nagedacht of ik deze wel zou overnemen, maar onze broers vonden dat ik dat gewoon moest doen. Zo heb ik écht altijd een stukje van jou bij me. En nu ben ik ermee aan het oefenen gegaan. Heb er wel een beetje hulp bij nodig gehad, want het is natuurlijk een compleet andere en veel complexere camera dan mijn Canon’s.

De eerste keer dat ik hem meenam, was op een Instawalk. Je weet wel dat ik daarmee vaker op stap was geweest in de omgeving van Arnhem. Het was de 9e juli, de trouwdag (65 jaar geleden) van ons Pap en ons Mam, dus dat was een mooie dag ervoor. Zo had ik jullie alledrie bij me in gedachten ….

De eerste foto’s die ik maakte met jouw camera ….

Omdat ik intussen een afspraak had gemaakt met iemand voor een vogelhut, ben ik nog een keer gaan oefenen bij het Osser Meer, maar dat was niet zo’n succes. Er zaten te weinig vogels en ook nog eens te ver weg. Dus mijn eerste échte oefening kwam op de 16e juli, de dag dat ik eigenlijk in het vliegtuig had willen zitten naar Kenia/Tanzania. De reis die ik helaas had moeten annuleren, omdat ik de voor deze gecombineerde landen verplichte vaccinatie voor de gele koorts (vanwege mijn afweerstoornis) absoluut niet mocht hebben. Op dat moment een domper, maar nu blij dat ik niet kon omdat ik er toch niet van zou hebben kunnen genieten. Dus in plaats daarvan op 16 juli op naar vogelhut De Molswaerd. Een erg populaire hut blijkbaar, ik had er al regelmatig wat van gezien van mijn fotoclubgenoten. En inderdaad een mooie hut op een prachtige plek ! Dus vol goede moed plaatste ik jouw camera op het statief en aan de slag. En jeetje wat viel dat tegen …. Het was een enorme uitdaging om de juiste instellingen te kunnen vinden en vooral ook vasthouden. Jij had natuurlijk al enkele dingen vastgelegd onder de eigen keuze knoppen en ik heb achteraf gezien vast en zeker regelmatig wat van die knoppen gebruikt terwijl ik geen idee had wat ik hiermee aan het doen was. Dus heb van ‘s-morgens 6 uur tot een eind in de middag maar wat aan zitten “rommelen” tot ik het een beetje door dacht te hebben, maar bij thuiskomst bleek dat ik ook daarna nog niet alles helemaal goed in de smiezen had. Gelukkig is het zo’n ontzettend goede camera dat ik toch nog wat mooie beelden er aan overgehouden heb.

Maar tijd dus om wat hulp te zoeken om jouw camera beter te leren kennen. Een kennis van de fotoclub wist wel iemand die me met de overgang van Canon naar Sony zou kunnen helpen. Dus een afspraak gemaakt en op een Zaterdag op weg naar Zoetermeer waar ik een privé workshop had en heel veel leerde van en over jouw Sony A1 M2. Na de theorie en het doornemen van de juiste instellingen voor vogelfotografie nog even “het veld in” om e.e.a. uit te proberen en dat lukte wonderwel aardig.

Nu moest ik het geleerde wel allemaal zien te onthouden. En de beste methode hiervoor is natuurlijk veel doen. Dus maar meteen weer een paar afspraken gemaakt met een paar mensen van de fotoclub voor wederom een Instawalk wandeling over de Posbank (die intussen aardig Paars aan het kleuren was) en 2 dagen daarna een Vogelhut. Op de wandeling moest ik natuurlijk wel andere instellingen gebruiken als bij Vogels, maar dat was nu de uitdaging. Niet alle instellingen maar “klakkeloos” laten staan, maar zélf nadenken hoe het zou moeten. En ja, de resultaten waren deze keer echt wel beter.

Ook in de vogelhut ging het een stuk beter, heb gedurende de dag nog een en ander aan de camera bijgesteld en aangepast en was al blij dat me dit ook gewoon lukte. Toch bleef er nog wel een issue over, waar ik nog niet tevreden over ben, maar dat zal ongetwijfeld na verloop van tijd ook wel goed gaan komen.

De laatste dagen heb ik wéér wat nieuws uitgeprobeerd; Macro’s. Toen ik afgelopen maandag (heb een weekje vrij genomen) van een wandeling op Herperduin terugkwam, zag ik dat er in de gemeente-border naast mijn schutting tal van vlinders rond aan het fladderen waren. Ik had op dat moment de 24-105 mm lens op jouw camera zitten en even geen zin om deze om wisselen met de Macro lens, maar dacht daar ook wel mee uit de voeten te kunnen. En inderdaad – weer even puzzelen met de instellingen, maar ik kon wat leuke plaatjes maken. Er was zelfs een Boomblauwtje dat even gewillig bleef zitten voor de foto !

Naar aanleiding hiervan wilde ik zeker toch ook wel een keer de Macro-lens uitproberen en daarvoor fietste ik afgelopen woensdag naar Rosmalen, naar de Vlindertuin in Maria-oord. Nu met de Macro lens weer de juiste instellingen zien te vinden en ik denk dat het aardig gelukt is ….

Ik ga in de (nabije) toekomst ongetwijfeld nog tegen de nodige problemen aanlopen, want de mogelijkheden op jouw camera zijn zo ontzettend uitgebreid en grotendeels nog onbekend terrein voor me, maar ik heb er intussen iets meer vertrouwen in gekregen en dat is al heel wat waard.

Ik zal jouw nivo nóóit bereiken, maar dat hoeft ook niet. Jij was, bent en zult altijd mijn grote voorbeeld blijven en ik zal je nog vaak “aanroepen” als ik weer ergens tegenaan loop, want jij wist altijd een oplossing te vinden …. zoals bij mijn stommiteit in HBN10 toen ik per ongeluk mijn kaartje formatteerde waarop ik die ochtend al bijna 1000 foto’s gemaakt had. Jij zei onmiddellijk “kaartje eruit en aan mij geven” en jij wist ze ‘s-avonds achter je computer terug te halen. Iets wat mij nooit gelukt zou zijn ….