29 augustus 2025, prachtig weer (alleen soms een beetje veel wind), fijn gezelschap en een Engeltje op mijn schouder ???

Hoi Marleen,

8 x voeren wij samen met de JBN sloep op de Biesbosch, de laatste keer in Maart vorig jaar deden we zelfs een privé tocht zodat we alle tijd en kansen hadden om de baltsende Futen vast te leggen. Een prachtige dag was dat en wat kwamen we weer met veel foto’s thuis ! Natuurlijk wilden we daarna ook nog een keer die leuke gestreepte Pyamaatjes – zoals wij de jonge Fuutjes noemden – fotograferen. Vorig jaar lukte dat helaas niet meer, want de tochten waren voor de rest van het jaar al volgeboekt. Maar er zou vast nog wel een keer een nieuwe gelegenheid komen. Helaas mocht jij dat echter niet meer meemaken …. 😢

Vandaag maakte ik wél weer een tocht met de JBN sloep. Ik zag er best wel een beetje tegenop, dit was ook iets wat we altijd samen gedaan hadden en nu kan dat niet meer, maar ergens in mijn hoofd zat er een stemmetje die zei dat ik dit moest doen. Ik ben de afgelopen maanden wel een aantal keren op pad geweest om te fotograferen; vooral naar vogelhutten met iemand van de fotoclub en ook een aantal foto-wandelingen. Maar had ik daar nu echt van genoten, of was het vooral om maar uit huis te zijn ? Gezien het feit dat ik me daarna moeilijk of soms zelfs helemaal niet kon zetten aan het verwerken van de foto’s denk ik dat het laatste zeker een grote rol speelde. Je weet dat ik al jaren mezelf niets op wil leggen, ik doe waar ik op dat moment zin in heb en niets omdat ik vind dat het zou moeten of het zo hoort. Maar de laatste maanden heb ik dat wel gedaan. Ik moest wel, anders zou ik echt alleen maar op de bank hangen en Netflixen. Ik hoef je vast niet te vertellen waarom, maar je was voor mij niet alleen mijn zus, maar zoveel meer. Een vriendin en fotomaatje, jij stimuleerde me hierin enorm en door jou heb ook ík nu deze fantastische hobby. Ook was je mijn steun en toeverlaat toen ik zoveel jaren geleden ineens alleen kwam te staan. En nu ben ik weer alleen …. Maar nu kun jij me niet meer “opvangen” zoals je toen hebt gedaan. Ik zal het zelf moeten doen, daarom moet ik mezelf nu soms wel dingen opleggen, zelfs – of misschien wel vooral – leuke dingen zoals vandaag het maken van de tocht met de JBN sloep. En ondanks dat ik er tegenop zag, wist ik ergens in mijn achterhoofd dat ik hiervan wél echt zou gaan genieten. Want dat deden we samen ook tijdens onze vaartochten op de Biesbosch. Het waren altijd dagen, want op de een of andere manier geeft het me een sereen gevoel zo op het water, in alle rust gevaren worden en wij hoefden alleen maar te genieten van de natuur. En vandaag lukte dat ondanks – of misschien zelfs wel dankzij – enkele emotionele momenten ook. Het weer werkte goed mee en ik had het met het gezelschap vandaag niet beter kunnen treffen. Nadat we rond half 7 weg gevaren waren uit de haven kwam er al snel een Zilverreiger dicht langs de sloep gevlogen, kort daarna gevolgd door een 2e en zelfs een 3e. Een bijzondere groet ?

Het was nog te donker om foto’s te maken, maar al vlot kwam toch de camera – jouw camera – uit de rugzak. Want al heel snel werd er een Bever gespot en hoe …. Hij kwam bijna helemaal uit het water omdat de takken boven hem blijkbaar erg lekker waren. Helaas nog steeds véél te donker om goed te kunnen fotograferen, maar wat een mooie belevenis ! We bleven gelukking nog lang in de buurt van de Bever, die zich daar weinig van leek aan te trekken en uiteindelijk werd de sluitertijd kort genoeg om nog wat foto’s te kunnen maken van dit prachtige beest wat ons op de vroege ochtend op een mooi schouwspel trakteerde.

Nadat iedereen genoeg foto’s van de Bever had om het uitzoeken later op zijn zachts gezegd “problematisch” te maken, voeren we verder op de Aakvlaai op zoek naar de Futen. En ook die waren snel gevonden. Hele gezinnetjes zwommen er rond. De jonkies hadden nog steeds hun typisch gestreepte koppies waaraan ze hun bijnaam “Pyamaatjes” te danken hebben, maar waren inmiddels te groot om nog mee te liften op de rug van hun moeder. Wel waren ze nog volop aan het “bedelen” om voedsel, maar in de meeste gevallen vonden Pa en Ma blijkbaar dat ze ook groot genoeg waren om daar zelf voor te zorgen. Een enkele Papa was echter gelukkig toch nog wel genegen om nog een visje voor ze te vangen. En voedsel voor jonge Fuutjes is voedsel voor fotografen ….

Behalve de Futen, waren met name ook Zwanen volop aanwezig op het water en ook de IJsvogel werd meerdere malen gespot, evenals de Blauwe Reiger. Maar de Futen bleven tijdens de eerste helft van de tocht de boventoon voeren. En toen we dan toch ook nog een Moeder Fuut vonden mét kleintjes op haar rug, maakte dat de dag helemaal goed ! Die zou op jouw blog zeker in de categorie “Geluksmomentjes” terecht zijn gekomen ….

Tot we onder het bruggetje van St Jan door waren en we na een kort aanlegmoment om de benen te strekken doorvoeren op zoek naar de Visarend.

Want naast de “Pyamaatjes” hadden wij deze Visarend ook nog altijd op ons foto-wensenlijstje staan. Inmiddels was het ons beiden toch wel een keer gelukt om hem op de foto vast te leggen, maar in de Biesbosch hadden we hem nog niet eerder gezien. Bij al onze 8 eerdere tochten met de JBN sloep hadden we zijn nest op de hoogspanningsmast aanschouwd, maar de Visarend leek nooit “thuis”. Vandaag wel …. En beter nog, hij (of zij) verliet het nest ook om een rondje te vliegen, niet één maar zelfs twee keer cirkelde hij hoog in de lucht boven ons rond. Wat jammer dat jij dit niet meer mee mocht maken, of toch ?

In mijn gedachten was je er zeker bij en hoop ik dat je net zo genoten hebt als ik. De vlucht van de Visarend boven ons juist vandaag was om in jouw woorden te spreken, een tweede “Geluksmomentje” en had in ieder geval voor mij een bijzondere betekenis.

Want voor het eerst heb ik – ondanks dat ik jou verschrikkelijk mis – weer echt kunnen genieten. Het was een mooie tocht. Vandaag was een goede dag ….