Hoi Marleen,

Het is Vrijdag 26 sept. 2025 08:57 uur als ik mijn auto start voor de rit naar Texel, waar we met de fotoclub weer een paar dagen gezamenlijk gaan doorbrengen. Natuurlijk was het weer een bijzondere datum vandaag, precies een half jaar nadat we je moesten laten gaan. Een dag waarop ik liever gezelschap had gehad op de lange rit, maar ik had te lang gewacht met rondvragen wie er mee zou willen rijden, dus iedereen had inmiddels al vervoer geregeld. Ik had natuurlijk ook zelf met iemand mee kunnen “liften”, maar had al een paar weken geleden een bootticket geregeld en een parkeervignet, omdat ik toch het liefst mijn eigen auto bij me heb, zodat ik kan gaan en staan waar ik wil, zonder telkens te moeten vragen of ik met iemand mee kan. Bovendien moet ik er toch weer aan wennen om alleen dingen te ondernemen, iets wat me op dit moment nog niet echt lukt. Dat komt vast wel weer als de “scherpe kantjes”, zoals iedereen steeds zegt, van het rouwproces af zijn. Wanneer dat is ? Voorlopig nog niet denk ik. Vandaag in elk geval zéker niet, dat merk ik op het moment dat ik in de buurt van Utrecht kom en de afslag naar het UMC voorbijrijd. De plek waar ik precies een half jaar geleden voor het laatst naar toe reed – wat ik op dat moment nog niet wist – en waar we laat in de middag afscheid van je moesten nemen ….

Die laatste dag kwam weer helder voor mijn geest en de tranen welden weer in me op. Maar ik was aan het rijden, dat kan nu niet ! Ik moet op de weg letten. Dat hield ik mezelf steeds voor, maar dat hielp niet; ik zat achter het stuur en mijn tranen vloeiden, voor de zoveelste keer. Gelukkig was het niet druk en lukte het me om mijn weg te vervolgen zonder problemen.

Rond 11:20 uur was ik in de Veerhaven in Den Helder en kon gelukkig nog aansluiten voor de boot van 11:30 uur, zodat ik nog net voor de middag op Texel arriveerde. In “onze” groepsaccomodatie De Triaan waren we vanaf 16:00 uur welkom, maar ik wilde alvast een paar plekjes in het Zuiden van Texel gaan bekijken/bezoeken. Als eerste reed ik naar de Horsmeertjes, waar ik een wandeling maakte door de duinen en daarna mijn meegebrachte broodjes nuttigde, op een bankje met uitzicht op de Horsmeertjes. Daar zag ik héél ver weg op het water een grote groep Lepelaars en een nóg grotere groep Wulpen. Moest er wel de verrekijker bij pakken en met de Camera kon ik niet echt veel doen. Heb wel een paar plaatjes gemaakt waarop je kunt zien hoeveel het er zijn, maar daarmee is ook alles gezegd. Wel merk ik dat ik hier in deze prachtige en stille omgeving weer rust vind in mijn hoofd. Hier kan ik echt van genieten …. een mooie plek en alleen het geluid van de vogels in de verte ….

Hierna reed ik nog door naar Ecomare, de Zeehondenopvang op Texel. Lang geleden ook al eens ooit geweest, maar ik kon me daar niet veel meer van herinneren, behalve dat ik die Zeehondjes zo schattig vond. En ook vandaag waren ze zeker schattig en genoten ze zichtbaar van het zonnetje.

Er was ook een Zee-aquarium bij – waarvan ik echt niet weet of dat er toen ook al was – maar ik vond het eerlijk gezegd ook niet veel voorstellen. Dus heb mijn tijd daar vooral buiten bij de verschillende zeehonden-basins doorgebracht én het basin waar Zeevogels worden opgevangen; daarin volop Jan van Genten …. Maar niet op zo’n fotogenieke plek als op Helgoland waar we 2 jaar terug voor de Jan van Genten naar toe waren gereisd. Ik bedenk dat ik binnenkort maar een keer jouw album van die vakantie door moet kijken, want ik realiseerde me toen ik daar bij die vogels stond, dat ik dat volgens mij nog niet eens gezien heb. Véél te druk gehad steeds met onze uitstapjes. Op Texel zijn wij echter nooit samen geweest. Volgens mij was jij er zelfs helemaal niet geweest. Jammer, want ik weet zeker dat jij dit ook een prachtig gebied had gevonden. Ik had het je héél graag laten zien, maar nu kan ik het je alleen via jouw camera laten zien. Hopelijk kijk je mee …. van boven of waar je dan ook bent ….