Texel 3.0

Stilte …. ik luister en hoor niets anders dan de vogels in de verte op de Horsmeertjes. Ik zie wat Bergeenden en een groep Lepelaars, zij hebben deze plek uitgekozen om te rusten voor zij verder trekken naar Afrika, waar zij de winter door zullen brengen. Maar ik zie vooral Wulpen, heel veel Wulpen. Alleen op Texel vind je zulke aantallen van deze prachtige vogel met zijn kenmerkende lange gekromde snavel. Ik geniet van het uitzicht en de rust op deze mooie plek. Later vandaag zal ik me bij mijn IVN fotoclubgenoten voegen voor een weekend lang samen fotograferen. Maar nu geniet ik nog even alleen van de stilte en langzaam vind ik ook de rust in mijn hoofd ….

Dit is de 3e keer dat we met de fotoclub naar Texel gaan, maar ik was jaren geleden hier ook al een paar keer geweest, toen ik me nog totaal niet bezig hield met fotografie. Een van die keren was ik in een Zeehonden-opvang geweest en ik wilde daar graag nog eens een kijkje nemen. En omdat ik nog tijd genoeg had voor ik in de Triaan verwacht werd, reed ik naar Ecomare bij strand paal 17. Ik kon me eerlijk gezegd niet meer veel herinneren van mijn eerdere bezoek daar, dat moet ook al ergens in de vorige eeuw geweest zijn, maar ik kon me nog wel die schattige koppies van de zeehondjes voor de geest halen. Het “aquarium” wat erbij hoorde vond ik niet echt spannend, dus ik ging snel naar buiten, waar de basins van de zeehonden waren en de quarantaine verblijven voor de jongste opgevangen zeehondjes. En die waren in al die jaren niets veranderd ….

Tot mijn verrassing was er ook een basin met Zeevogels die daar werden opgevangen en behandeld. Daar enkele Aalscholvers, maar vooral Jan van Genten ! Ik wist niet dat die in Nederland ook voorkwamen. Komen ze ook niet echt, ze leven het grootste deel van het jaar op zee, maar soms dwalen ze af naar de kust. En helaas komt het dan ook voor dat ze verstrikt raken in vislijnen of -netten. Als ze dan gevonden en bevrijd worden, komen ze in Ecomare terecht om te herstellen en aan te sterken.

Eind van de middag arriveerde ik bij de Triaan waar intussen iedereen al buiten op het terras aan de borrel zat en waar ik eigenlijk direct bij kon aansluiten. Maar eerst maar eens even mijn spullen op de kamer zetten, mijn bed opmaken, mezelf wat opfrissen en de batterij uit de camera op de lader leggen. Kort daarna werd de soep opgediend in de grote gezamenlijke ruimte en die liet zich goed smaken, evenals de broodjes kroket. tijdens het eten werden de eerste plannen voor het weekend besproken. Vanavond wilden we in ieder geval eens gaan kijken of we een mooie Zonsondergang zouden krijgen. Hiervoor gingen we niet al te ver weg naar Natuurgebied De Slufter, waar we hoopten vanaf het uitzichtpunt mooie foto’s te kunnen maken. Helaas zorgde een brede band bewolking ervoor dat de Zon al eerder verdwenen was, maar toch kwam er best wel wat kleur in de lucht. Geen “vuurwerk”, maar misschien morgenavond wel ….

Nu terug naar de Triaan waar ieder de avond verder op zijn manier doorbracht; met lezen, een spelletje of foto’s bekijken en bewerken. Ik maakte het niet al te laat want morgenvroeg wilden we op tijd al weg om hopelijk een mooie Zonsopkomst te kunnen gaan fotograferen.

Die ochtend vroeg uit de veren dus, om ruim op tijd voor Zonsopkomst in het haventje van Sil te zijn. Het was nog vrij donker toen de camera’s werden ingesteld, waarna het wachten begon tot de Zon zich boven de horizon zou laten zien …. Maar helaas was de weersvoorspelling weer eens te optimistisch en lukte het de zon niet om door de bewolking heen breken ….

Terug naar de Triaan voor het ontbijt en daarna nieuwe plannen maken. Iedereen was zoals gewoonlijk vrij om zijn/haar eigen plan te trekken, dus ging iedereen op pad naar verschillende locaties. Zelf ging ik met een paar anderen naar De Volharding. een mooi gebied aan de Waddenkust, waar we vast en zeker mooie dingen zouden vinden. Structuren, Kwallen of mooie Krabben misschien.

Rond lunchtijd gingen we terug naar de Triaan, want vanmiddag kregen we Jan Smit weer op bezoek. Deze zou ons net als vorig jaar meenemen naar verschillende mooie plekjes op het eiland en ons helpen om deze op een mooie, wellicht ook eens wat andere/creatievere manier te fotograferen. Vanmiddag gingen nam hij ons mee naar de Slufter, voor het volop aanwezige en prachtig gekleurde Zeekraal. Landschappelijk en fotografisch een mooi gebied, maar de uitdaging was vooral om op zoek te gaan naar afwijkingen in het landschap en ook om met ICM (Intentional Camera Movement) wat te doen met de kleuren. En sommigen hadden hun Macrolens meegebracht en hielden zich bezig met het zoeken naar insectjes en spinnetjes die zich zeker tussen het Zeekraal zouden ophouden.

Eind van de middag verlieten we deze “speeltuin” voor fotografen weer om in de Triaan aan te schuiven bij de avondmaaltijd, welke intussen door enkele achtergebleven reisgenoten was bereid. Na de maaltijd de camera-rugzakken weer inpakken en zorgen voor voldoende volle batterijen om weer op pad te gaan voor een hopelijk spectaculier mooie Zonsondergang. Hiervoor nam Jan Smit ons mee naar de noordelijkste punt van Texel. Een prachtig gebied, waar we ons eerst bezig konden houden met structuren en patronen in het zand, wachtende op die mooie Zonsondergang. In eerste instantie leek het ijdele hoop, maar “good things come to those who wait” en tegen de tijd dat de Zon zou verdwijnen achter de horizon gloorde er een roze gloed, om daarna langzaam de lucht in vuur en vlam te zetten ….

Opgetogen en blij met onze foto’s stapten we toen het te donker was geworden om verder te fotograferen weer in onze auto’s, maar de avond was nog lang niet voorbij. De lucht werd die avond nauwlettend in de gaten gehouden, want als het helder genoeg was, zou er een mogelijkheid zijn om Sterrensporen te gaan maken. In de Triaan legde Jan Smit uit hoe je dat aan moet pakken en tegen 10 uur leek het erop dat de omstandigheden inderdaad goed genoeg zouden zijn om een poging te gaan wagen. Met een aantal mensen gingen we opnieuw op pad, nu naar de Waddenkust in het midden van het eiland, naar de “IJzeren Kaap”, een rijksmonument wat vroeger diende als een baken voor de scheepvaart. Deze Kaap is niet verlicht en was alleen overdag zichtbaar voor de scheepvaart. Op deze plek op het eiland heb je geen lichtvervuiling door bijvoorbeeld een dorp of stad in de omgeving, straatverlichting of langsrijdend verkeer, welke voor storing zorgen op je beeld. Maar dat betekent dus wel dat het écht pikdonker is ! Iedereen had wel een hoofdlampje of zaklamp bij om vanaf de parkeerplaats het gebied in te lopen richting IJzeren Kaap en ervoor te zorgen dat je niet net té ver zou doorlopen, de Waddenzee in, maar als de lampjes dan uitgaan – want die zorgen natuurlijk ook voor lichtvervuiling – kun je ineens zelfs de IJzeren Kaap niet meer zien ! En die moest als voorgrond dienen op de foto’s. Hoe ga je dat nu aanpakken ? Gelukkig was Jan Smit in de buurt om iedereen van het broodnodige advies te voorzien, maar het viel niet mee om zowel de IJzeren Kaap als de Poolster in beeld te krijgen, wat toch echt wel de bedoeling was. De Poolster staat pal in het Noorden en is de enige ster die “op zijn plek blijft” als de aarde draait, waardoor het lijkt of alle sterren om de Poolster heen draaien. Zodra het gelukt was om een compositie te maken, moest de camera het werk verder doen en kon je alleen maar wachten. Morgen zou Jan dan uitleggen hoe je alle gemaakte beelden in Photoshop of andere speciaal daarvoor bedoelde software moest inladen en samenvoegen tot één beeld. En wat was het koud midden in de nacht daar pal langs de Waddenzee waar een ijzig koude wind waaide !

Helaas kreeg niet iedereen het voor elkaar, sommigen liepen ook tegen beperkingen van hun camera aan, maar ruim na middernacht was iedereen wel klaar en werden de cameraspullen weer ingepakt. Met behulp van de zaklampen werden de auto’s weer opgezocht en reden we terug naar de Triaan, waar het gelukkig een stuk warmer was en we met een lekker drankje ook van binnen weer opwarmden. Morgenvroeg zou er weer een Zonsopkomst op het programma staan, maar die zou de “nachtploeg” grotendeels maar laten voor wat het was ….

In de loop van de volgende ochtend legde Jan Smit in een presentatie uit hoe de foto’s van de nachtshoot samengevoegd moesten worden om het Sterrenspoor te maken, maar er zou ook een handleiding doorgemaild worden. Zelf ging ik er later die week thuis mee aan de slag. Ik was erg benieuwd wat ik ervan zou kunnen maken. Helaas waar ik al bang voor was, had ik de Poolster niet in beeld, waardoor ik geen cirkel kreeg, maar voor een eerste poging ….

Zondagochtend dus lekker uitgeslapen en na het ontbijt de presentatie van Jan over de Sterrensporen, maar ook kwam er op ons verzoek natuurlijk nog een en ander aan landschapsfoto’s voorbij welke hij vooral in Noord Europa maakte.

Nadat Jan weer afscheid van ons had genomen ging iedereen weer zijn eigen weg. Zelf ging ik met een paar anderen naar het Strand bij Paal 17. We hadden inmiddels via Whatsapp doorgekregen dat hier een evenement bezig was en er tal van prachtige vliegers in de lucht werden gehouden. Niet echt een onderwerp voor een Natuurfotograaf, maar wel héél leuk om eens te zien. Het was super lekker weer, volop zon en een aangename temperatuur. Helaas voor de vliegeraars kwam de wind van achter de duinen waardoor zij het best moeilijk hadden om de grote vliegers in de lucht te houden, maar wij hebben heerlijk even op het strand gezeten en genoten van het festival.

Daarna gingen we op zoek naar “het” vogelkijkscherm. Maar dat viel nog niet mee. Er bleken er sowieso meer te zijn en de 1e waar we met Google maps uitkwamen was niet die ene die we bedoelden. Deze was langs het strand bij de Vuurtoren en het was er véél te druk naar onze zin. Dus maar snel weer in de auto en verder zoeken. Ik was er toch al eens langsgekomen …. maar waar ? Gelukkig is het eiland niet al te groot, dus uiteindelijk werd het scherm waar we naar op zoek waren gevonden. Het blijkt Vogelkijkscherm Dorpzicht te heten en het is staat op de hoek van de Stengweg en de Hoofdweg bij de Cocksdorp. Een paar clubleden waren er eerder dit weekend al eens geweest, maar hadden niet veel gezien. Wij hadden iets meer geluk, ondanks dat de vogels wel erg ver weg zaten en het gebied zodanig is ingericht dat ze zich ook goed kunnen verschuilen. Dat gold zeker voor de Kneutjes, die je alleen maar zag als ze even opvlogen. Maar als er dan nog een “verdwaalde” Lepelaar landt voor je neus, maakt dat heel wat goed.

Eind van de middag nog even verder over de Lancasterdijk, ofwel de “Vogelboulevard” maar daar was het bij de uitkijkpunten erg rustig. Alleen een paar Kluten hielden zich daar op en één Rosse Grutto. Maar daar was ik wel blij mee, want die had ik nog niet in mijn foto-collectie.

Intussen hadden we wel ook de plek gevonden waar Jan Smit het over had gehad, als locatie voor de Zonsondergang. Dat was bij Molen Het Noorden ook langs de Lancasterdijk. En inderdaad een mooie plek om vanavond terug te komen. Nu werd het tijd om weer terug naar de Triaan te gaan, want vandaag stond de inmiddels gebruikelijke barbeque op het programma. Het was nog steeds prachtig weer, dus bij aankomst werden de tafels buiten gedekt en konden we van de barbeque (vakkundig bereid door de mannen van ons gezelschap) genieten op het terras.

Nadat we ons deze goed hadden laten smaken, werd alles zoals gewoonlijk door iedereen gezamenlijk weer opgeruimd, de vuile vaat in de vaatwassers gezet en konden we snel weer op pad. Niet iedereen ging naar Molen het Noorden, want er waren ook andere plekken op het eiland waar je kon genieten van een mooie Zonsondergang. En mooi was deze zeker weer vanavond ….

Bij terugkomst in de Triaan nog een laatste avond gezamenlijk genieten van een lekker drankje en wat hapjes erbij, waarbij ook weer spelletjes werden gespeeld, boeken gelezen of achter de computer gewerkt aan de foto’s van het weekend.

De volgende ochtend nog een laatste ontbijt samen, alles opruimen en zorgen dat we de boel schoon achterlieten. Om 10 uur was het tijd om te vertrekken, maar velen bleven nog enkele uren op het eiland voor ze weer richting huis of nog een andere bestemming zouden rijden. Zelf ging ik nogmaals naar de Lancasterdijk naar de Molen, want met het mooie – windstille – weer zou ik deze ook vast met een mooie weerspiegeling vast kunnen leggen.