Hoi Marleen,

Het is intussen alweer 2e Kerstdag. Gisteren zijn onze broers en schoonzussen bij mij geweest en hebben we gezamenlijk geproost op jou en andere afwezigen …. Daarna samen gegeten, waarbij iedereen wat lekkers had klaargemaakt en het ging er allemaal dan ook goed in. Maar veel belangrijker nog, het was gezellig ondanks dat we niet meer compleet zijn. Normaal zeggen mensen dan iets over “jouw stoel die leeg was” maar aangezien jouw stoelen nu rond mijn tafel staan – de Calligaris Jam’s van Connubia die we allebei zo mooi vonden – kan ik dat niet zeggen. Ze waren allemaal bezet, maar ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat ik véél liever had gehad dat we op mijn oude stoelen hadden gezeten, jij er gewoon bij was en ik een stoel te kort kwam ….

En nu nadert het nieuwe jaar snel, het jaar wat jij niet meer mee zal maken. Het jaar waarin jouw naam niet meer in mijn agenda zal staan omdat we samen weer op pad gaan met de camera, maar ik het alleen met herinneringen zal moeten doen ….

Dit jaar is dat samen op stap gaan er ook niet meer van gekomen, omdat jij al vroeg in het jaar klachten kreeg, maar we hadden al e.e.a. aan foto-uitstapjes samen gepland dus jouw naam kwam regelmatig voorbij in een herinnering hieraan op mijn telefoon. Maar gelukkig kwamen er ook steeds andere herinneringen voorbij dan alleen agenda-items. En die zullen wél blijven komen; Facebook is daar wel goed in. Bijvoorbeeld die keer dat we samen in Groningen op een dijkje zaten te wachten in de volle zon tot die 2 Zeearenden die in de verte langs een waterplas zaten op zouden vliegen. En op jouw verjaardag, afgelopen 25 november kwam een herinnering van 5 jaar terug langs, toen we samen jouw verjaardag vierden in HBN3 in Lemele. En dat was niet de enige keer dat we jouw verjaardag in een vogelhut vierden, dus volgend jaar zal waarschijnlijk wel de herinnering aan H1 in Kalmthout voorbijkomen, waar we een “workshop” IJsvogelfotografie deden, een verjaardagskadootje …. Maar zelfs al komen deze herinneringen niet voorbij op Social Media, in mijn gedachten zullen ze altijd blijven komen. Afgelopen woensdag zat ik bijvoorbeeld zomaar weer eens de foto’s te bekijken van onze 1e Zeearend. Weet je nog, het was de eerste keer dat ik je meenam naar een vogelhut. Ik was eerder al een paar keer in zo’n commerciële hut geweest op aanraden van een collega destijds, maar jij kende dit nog niet. Omdat ik er echter van overtuigd was dat jij dit ook mooi zou vinden, boekte ik een hut bij jou in de buurt en gingen we voor de eerste keer samen. De rest is geschiedenis …. Het was dan ook een héél bijzondere dag ! Denk dat heel veel mensen jaloers zouden zijn op ons, voor mij de 5e keer in een vogelhut en voor jou pas de 1e keer en dan de Zeearend op zo’n korte afstand voor de hut !

En alsof het niet op kon die dag ook de IJsvogel !

Intussen heb ik de ultieme IJsvogelfoto nog niet kunnen maken, maar ik heb voor volgend jaar alweer wat hutten gepland en dan ga ik hier mijn best weer voor doen. Ik hoop dat je dan als een engeltje op mijn schouder mee wilt kijken en me aanwijzingen in zult fluisteren, want ik kan nog wel wat hulp gebruiken om onze droomfoto waar te maken …. En zo ben je er dan in 2026 toch weer bij ….