10 – 13 Oktober 2025 Groningen

In Mei j.l. was ik voor de eerste keer zonder mijn zus naar Groningen afgereisd i.v.m. een reservering van onze favoriete vogelhut HBN10. Ondanks dat ik er achteraf gezien toen blijkbaar nog niet aan toe was om met iemand anders een weekend naar Groningen te gaan, wilde ik het toch weer proberen. 11 Oktober 2025 was de allerlaatste reservering die mijn zus had gemaakt voor dezelfde HBN10. Tijdens een avond op de fotoclub kwam dit ter sprake en Theo en Patricia wilden wel graag mee en kwamen bovendien met het voorstel om er dan een paar dagen te blijven en er een gezellig lang weekend samen van te maken. Dat stond me wel aan en er werd een B&B gezocht en gevonden met 2 slaapkamers, in Siddeburen, zo’n 20 minuten van Termunten af. Op Vrijdag de 10e werd ik eind van de ochtend opgehaald en reden we er gezamenlijk naar toe. De B&B bleek erg ruim en sfeervol ingericht te zijn en we hadden er dan ook gelijk alle vertrouwen in dat we hier een fijn verblijf zouden hebben. Dit werd nog eens onderstreept toen later die dag onze gastheer en -vrouw kennis kwamen maken. Het enige minpuntje – voor zover je daarvan kan spreken – was de magnetron die te klein was voor onze thuis reeds voorbereide ovenschotel(s) 😉 Maar gelukkig wisten we daar wel een mouw aan te passen.

Nadat we onze bagage gedropt hadden en onszelf in de B&B geïnstalleerd, reden we naar Appingedam waar we wat boodschappen haalden voor ontbijt, lunch en borrel om daarna in een gezellige brasserie met uitzicht op de “hangende keukens” wat te drinken en te eten. Daarna nog een korte rondwandeling door het dorpje (of is het een stadje ?) waarbij we ook duidelijk de sporen van de vele aardbevingen in dit gebied zagen.

Aan het einde van de middag bezochten we nog even natuurgebied Tetjehorn, waar we hoopten Spreeuwenwolken te zien. We zagen wel wat kleine groepjes Spreeuwen in de verte, maar voor “wolken” was het blijkbaar nog iets te vroeg in het jaar. Wel genoten we vanaf de uitkijktoren van een mooie Zonsondergang.

Na een goede nachtrust Zaterdagochtend redelijk vroeg op voor de “Hut-dag”. Hier kan ik kort over zijn; in tegenstelling tot begin Mei, toen het de hele dag druk was voor de hut, bleef het vandaag helaas héél erg rustig. Ondanks dat het weer toch nog best goed was voor begin Oktober lieten zich slechts enkele Watersnippen, Wintertalingen, een Waterral en verrassenderwijze ook een IJsvogel zien, welke ervoor zorgden dat we de camera’s toch niet voor niets meegenomen hadden.

Nadat we de hut eind van de middag verlieten, liepen we nog even de dijk op, om te kijken of op de plek waar gedurende het Voorjaar en Zomer de Zeehondenkijkwand staat, er misschien nu toch nog Zeehonden te zien zouden zijn. Maar blijkbaar komt het water in deze tijd zo hoog dat het strandje waar ze normaal op liggen helemaal onder water staat, dus géén Zeehonden ….

Na “thuiskomst” in de B&B werd de inwendige mens weer versterkt en deden we onder het genot van een lekker glas wijn een paar spelletjes voor we onze bedden weer opzochten. Zondagochtend namen we de tijd om rustig te ontbijten en werd een plan gemaakt voor de dag. We besloten eerst een wandeling te gaan maken bij Schildwolde in Natuurgebied het Roegwold, waar ook een “Knuppelpad” over het Dannemeer ging. Bij een wandeling is het altijd een overweging of je nu wel of niet je camera met die zware lens mee gaat sjouwen. Maar gelukkig had ik toch maar besloten dat wel te doen, want al vrij snel zagen we wat vliegen in het riet langs het pad; even goed kijken, het zullen wel meesjes zijn of zoiets. Nou, dat weet ik niet, volgens mijn zijn het …. jawel …. Baardmannetjes ! Wow, wat leuk ! Wat was ik blij dat ik mijn camera bij had – in tegenstelling tot mijn reisgenoten die de camera in de auto hadden gelaten. Nog even werd overwogen om terug te gaan deze alsnog te halen, maar de kans was natuurlijk groot dat bij terugkomst de vogels gevlogen zouden zijn ….

Nadat ik een paar leuke foto’s had kunnen maken, wandelden we verder door het natuurgebied, wat zeker de moeite waard was, ondanks dat de zon zich niet liet zien en het over het algemeen maar grauw en grijs was. Onderweg kon ik wel nog heel mooi een Blauwe Reiger vastleggen, die neergestreken was op een brugleuning en niet echt schuw bleek, waardoor we best dichtbij konden komen, voor hij (of zij) weer op de vleugels ging. De Zilverreiger die we aan de oever van het Dannemeer zagen maakte zich sneller uit de voe…. ik bedoel vleugels.

Na de wandeling reden we naar de “Kiekkaaste”, de enige buitendijkse vogelkijkhut in Nederland, welke al heel lang op mijn wensenlijstje stond. Maar omdat het pad er naar toe vanaf de parkeerplaats te lang en te moeilijk begaanbaar was voor mijn zus was het hier nog nooit van gekomen. Zij had wel eens voorgesteld dat ik er dan maar alleen heen moest gaan en zij in de auto met een boek op mij zou wachten, maar zo ben ik niet. Samen uit, samen thuis. Bleef gewoon op onze “Bucket-list” tot mijn zus weer wat beter ter been zou zijn.

Ik had er dan ook zeker een dubbel gevoel bij nu ik deze hut wél zou bezoeken. Maar wat een geweldige plek ! Toen we vanaf de parkeerplaats langs “Bakkie doen” liepen (helaas gesloten deze tijd van het jaar) en verder om het Sluizencomplex heen, waarna we vanaf de Sluis het eerste zicht kregen op deze Vogelkijkhut werd ik overweldigd door een werkelijk prachtig uitzicht, maar ook door emotie. Wat ontzettend jammer dat mijn zus dit nooit heeft gezien …. Ze zou het net als ik een wereldplek gevonden hebben !

Toen we over de sluis heen waren moesten we het vlonderpad door de rietvelden nemen, waarvoor het aangeraden werd om goede wandelschoenen of laarzen aan te trekken. Dat was inderdaad geen overbodige luxe. Het was nat en modderig en soms zag je zelfs de houten vlonder niet eens meer onder de laag blubber die erop lag.

Zoals ik op de getijden-app al had gezien zou het nu hoog water zijn en dat klopte ook. Ik was in de veronderstelling dat je juist met hoog water de meeste kans had om vogels te zien omdat die dan niet zo ver weg zouden zitten, maar dichtbij de hut op het strand. Wat ik niet doorhad, was dat de Kiekkaaste bij hoog water helemaal omgeven zou zijn door het water. Vandaar natuurlijk dat deze op palen staat …. 🙂 Van andere bezoekers begrepen we dat je moet komen bij opkomend tij, dan zitten er volop vogels op het slik. Nu zwommen er alleen wat eenden tussen de rietkragen. Maar we hadden ‘m gezien en de hut was zeker de moeite waard om er nog eens terug te komen.

Nu we eigenlijk vooral water zagen waren we toch best snel uitgekeken en besloten we naar de openbare hut vlakbij HBN10 in de Breebaartpolder te gaan. Dat was een goede zet. Hier troffen we vele malen meer vogels dan we gisteren tijdens de hele dag in HBN10 gezien hadden. Hele groepen Strandlopers en Zwarte Ruiters, maar ook Wulpen, Kievitten, Aalscholvers, Watersnippen, Groenpootruiters en op grotere afstand volop Smienten en Lepelaars. Zoals mijn zus en ik ook al eens eerder meegemaakt hadden – toen met vooral Lepelaars en Kluten – werden in een paar uur op deze plek meer foto’s gemaakt dan een hele dag in HBN10. Geweldig !

Maandagochtend nadat we de B&B verlaten hadden, gingen we nog even terug naar het natuurgebied bij het Dannemeer waar we gisteren de Baardmannetjes hadden gezien. Nu we alle drie onze camera’s bij hadden, lieten deze zich echter helaas niet zien. Was het te koud of waaide het te hard vandaag ? Jammer, maar gelukkig zagen we op het water wel nog enkele andere vogels.

Gisteravond hadden we al besloten niet gelijk terug te rijden naar Brabant maar pas later op de middag terug te gaan, want nu we toch nog in de buurt waren, wilden we graag terug naar de “Kiekkaaste” met laag water. Bovendien was de lucht én het licht vandaag eindelijk een stuk mooier dan de afgelopen dagen, dus ondanks dat het kouder was en wat meer wind toch beter fotoweer.

Het uitzicht vanaf de Sluis was vandaag daardoor – en doordat het Eb was – nog mooier en wederom werd ik overspoeld door emoties bij het zien van het indrukwekkende panorama wat zich voor me uitstrekte. Ook in de hut keek ik met een dubbel gevoel uit over het adembenemend mooie landschap vol licht en ruimte en de talloze vogels die op het slik aan het fourageren waren. Het duurde dan ook even voor ik zover was dat ik mijn camera uit mijn rugzak haalde om een poging te wagen deze beelden en dit moment vast te leggen. En in mijn achterhoofd kon ik alleen maar denken “wat had Marleen dit prachtig gevonden !”

Halverwege de middag, toen het water steeds verder opkwam verlieten we de “Kiekkaaste” weer en begonnen we aan de terugreis naar huis. Die verliep voorspoedig en eind van de middag was ik na een héél gezellig weekend weer thuis. Volgend jaar weer ? Wie weet ….